Recensie

Een ode aan meer dan 35 jaar Mario

Beeld uit Super Mario Odyssey

Het was een moment van kinderlijke gelukzaligheid. Halverwege Super Mario Odyssey stap ik vanuit de 3D-wereld in een pixelige groene pijp om als de 8-bit-versie van de besnorde ex-loodgieter een show te geven op een festival. Terwijl ik me met het beperkte bewegingsarsenaal van de vroegste Mariogames via Goomba’s en Koopa Troopa’s richting het einde spring, juichen de 3D-inwoners van de stad me toe. Een big band speelt intussen het titelnummer van Odyssey. Aan het einde wacht Donkey Kong, die verantwoordelijk blijkt voor de tonnen die een hindernis vormden onderweg naar het dak van het stadhuis. Het is een verwijzing naar de game rond de gorilla uit 1981, waarin Mario als ‘Jumpman’ zijn debuut maakte.

Super Mario Odyssey, de eerste grote Mariotitel op Nintendo’s succesvolle nieuwe console Switch, is een ode aan meer dan 35 jaar Mario. Het is als een uitgebreide liefdesbrief aan de fans van de bekendste gameserie uit de geschiedenis. Als een concert van je favoriete band waarin ze alle nummers spelen die je ooit van de band lieten houden.

De game bevat veel knipogen naar het verleden, maar heeft ook nieuwe, inventieve elementen. Het belangrijkste: Cappy, een pet met ogen en bewustzijn. Cappy is een van de meest veelzijdige gimmicks ooit in een Mario-game. Zelfs zodanig, dat je je afvraagt hoe je ooit Mario zonder hebt gespeeld.

Cappy is allereerst onderdeel van het verhaal: slechterik Bowser ontvoert prinses Peach en neemt ook Cappy’s zusje Tiara mee. Cappy en Mario moeten Peach en Tiara redden. Samen banen ze zich een weg door zeventien koninkrijken, terwijl ze intussen speuren naar Power Moons om het luchtschip Odyssey van brandstof te voorzien. Maar Cappy is ook een wapen en hij kan objecten en wezens ‘innemen’, zodat Mario daarin verandert: van Goomba tot T-rex tot – jawel – een stuk rauw vlees. Het spelelement is even ingenieus als knettergek.

Detail tot op de pixel

De vrijheid die Mario heeft om de prachtige en gevarieerde koninkrijken te verkennen op zoek naar de Power Moons strekt veel verder dan die uit Super Mario 64 en Super Mario Sunshine. Odyssey heeft misschien wel meer weg van The Legend of Zelda: Breath of the Wild, het andere Nintendomeesterwerk van dit jaar. Ook Odyssey is bovendien het oog voor detail waar Nintendo zo om geroemd wordt indrukwekkend: elke pixel heeft een functie, ieder element zit erin met een reden.

Niet alle Power Moons zijn even leuk of uitdagend om te halen. De motion controls (bewegingsbesturing), waarmee je acties van Mario al zwaaiend met je controller uitvoert, zijn niet geheel uit te zetten. Ze zijn niet essentieel, maar het is niet ideaal ze te gebruiken als je besluit de Switch in zijn draagbare modus te gebruiken. Dan zit je al schuddend met een flinke tablet op schoot.

Maar het zijn kleine kanttekeningen die wegvallen in het geheel: als Super Mario Odyssey niet de indrukwekkendste game is van het jaar, is het in ieder geval de game die voor het meeste spelplezier zorgt.