Recensie

Currentzis sluipt op zijn tenen tussen de muziek

De benadering van Teodor Currentzis zou je het tegenovergestelde van de historische uitvoeringspraktijk kunnen noemen. Met zijn Siberische orkest MusicAeterna maakte hij eerder geruchtmakende opnames van Mozarts Da Ponte-opera’s en Stravinsky’s Sacre du printemps, en na Tsjaikovski’s Vioolconcert (met Patricia Kopatchinskaja) neemt Currentzis nu diens Zesde symfonie ‘Pathétique’ (1893) onder handen. Hoe dat werk indertijd geklonken heeft interesseert hem geen biet en zijn interpretatie kent maar één criterium: is dit muzikale moment urgent? Daartoe gaan alle conventies overboord en tast hij de extremen af. Wie de fluisterfagotsolo aan het begin wil horen moet zijn stereo helemaal opendraaien. Op zijn tenen sluipt Currentzis tussen de klankbrokjes en melodieën door, waarna de abrupte inzet van de donderende doorwerking de impact van een roofoverval heeft. De supertrage wals van het ‘Allegro con grazia’ is bedwelmend mooi. En de pauken van het ‘Molto vivace’ galmen nog na als de finalestrijkers inzetten. Qua energie, detailrijkdom en surprisegehalte kent Currentzis’ Pathétique haar gelijke niet.