Albumoverzicht: Een fraaie reputatieanalyse, een nare kater

De muziekrecensenten van NRC beoordelen de nieuwe albums van deze week, met onder andere Taylor Swift, Metallica en Quicksand.

  • ●●●●●

    Metallica: Master of Puppets (heruitgave, boxset)

    MetallicaMetal: Het derde album van Metallica wordt vaak de beste metalplaat ooit genoemd. Daar is best wat op af te dingen, maar niet zoveel. Dat bewijst de nieuwe, luxe box-set die van Master of Puppets is uitgebracht, met interviews uit die tijd, tal van concertopnames, en drie cd’s met ruwe mixversies, demo’s en losse riffs. Daar hoor je hoe sterk de ruwe ideeën van de band voor dynamische nummers als ‘Welcome Home (Sanitarium)’ en ‘Orion’ al waren, nog voor er iets van was uitgewerkt, inclusief frontman James Hetfield, die - nah-nah-naaaah - zanglijnen uitprobeert.

    Het paradepaardje tussen de handenvol cd’s, lp’s en buttons in de box is de lp met het kraakhelder geremasterde album zelf, maar het mooiste is het onderin de box verstopte cassettebandje met een concert dat de band gaf in Zweden in 1986, opgenomen door een fan. Het suist en kraakt alsof je het luistert met een nare kater, maar dan wel middenin het publiek. En let op de geweldige, gruizige solo van Cliff Burton tegen het eind van kantje A – de talentvolle bassist die nog geen 24 uur later zou omkomen bij een ongeluk met de tourbus op weg naar Denemarken. Je kunt naar het tapeje luisteren terwijl je in het bijgevoegde boek vol foto”s en verhalen het hartverscheurende stuk leest van Cliffs vader, Ray Burton, maar ook van vele andere betrokkenen.

    De boxset is niet goedkoop, zo’n 180 euro, maar geeft met 3 lp’s, tien cd’s, twee dvd’s, een boek, een kunstprint, buttons en dat nostalgische cassettebandje een overvloed aan context en inzicht in Metallica anno 1986 – en gelukkig is alle muziek uit de box beschikbaar op Spotify. Het vormt alles bij elkaar een indrukwekkende, gedetailleerde en prachtig uitgevoerde tijdmachine naar Metallica op de toppen van hun kunnen. Peter van der Ploeg

  • ●●●●

    Curtis Harding: Face Your Fear

    Curtis HardingPop: Over de Amerikaanse zanger/gitarist Curtis Harding uit Atlanta, wordt soms gezegd dat hij zijn soul-stijl te traditioneel uitvoert. In de voetsporen van helden als Solomon Burke of, eerder, Curtis Mayfield zou hij nostalgisch componeren en arrangeren. Het klopt dat Harding ook op zijn tweede album, Face Your Fear, tijdloos klinkt; de nummers hadden het had ook in 1970 gemaakt kunnen zijn. Maar ook als Harding standaard-soulkreten als ‘I need your love, baby’ laat horen, klinkt hij niet bedaagd, maar fris en stoer. Bovendien is de muziek weids gearrangeerd. Producer Danger Mouse creëerde een authentiek geluid met licht psychedelische orgelpartijen en de juiste metalige galm op Hardings stem. De verleidelijke hoofdrol is voor de basgitaar, die zich overal onderdoor en overheen kronkelt. De traditie krijgt een lenig accent, dankzij deze ploppende patroontjes in het geweldige ‘Dream Girl’ en ‘Go As You Are’. Hester Carvalho

  • ●●●●

    Taylor Swift: Reputation

    Taylor SwiftPop: Sinds ze op haar vijftiende al een platendeal in Nashville tekende, groeide zangeres Taylor Swift op met een vergrootglas op haar leven. Dat had mooie kanten, meldt ze bij haar nieuwe album Reputation, want wie wil er nu niet muziek delen met zoveel publiek? Aan de andere kant: haar stommiteiten en haar gebroken harten werden wereldentertainment en haar eerlijk bedoelde songwriting is vaak weggezet als ‘oversharing’ – te veel informatie.

    Taylor Swift, nu 27, is het een beetje zat, is aan veel te merken. Ze is ‘meer’ dan haar reputatie, meer dan wie ze toont op de sociale media of in haar liedjes. Van zedig boegbeeld van teeny countrypop naar ongenaakbare trendy popdiva; Swift biedt nu haar minder gepolijste zelf.

    Op Reputation, haar zesde plaat, laat ze haar zwaardere, minder fraaie gedachten vrij. Lees verder: Taylor Swifts reputatieanalyse

    Amanda Kuyper

  • ●●●●●

    MusicAeterna & Teodor Currentzis: Tchaikovsky, Symphony No. 6 ‘Pathétique’

    MusicAeterna & Teodor CurrentzisKlassiek: De benadering van Teodor Currentzis zou je het tegenovergestelde van de historische uitvoeringspraktijk kunnen noemen. Met zijn Siberische orkest MusicAeterna maakte hij eerder geruchtmakende opnames van Mozarts Da Ponte-opera’s en Stravinsky’s Sacre du printemps, en na Tsjaikovski’s Vioolconcert (met Patricia Kopatchinskaja) neemt Currentzis nu diens Zesde symfonie ‘Pathétique’ (1893) onder handen. Hoe dat werk indertijd geklonken heeft interesseert hem geen biet en zijn interpretatie kent maar één criterium: is dit muzikale moment urgent? Daartoe gaan alle conventies overboord en tast hij de extremen af. Wie de fluisterfagotsolo aan het begin wil horen moet zijn stereo helemaal opendraaien. Op zijn tenen sluipt Currentzis tussen de klankbrokjes en melodieën door, waarna de abrupte inzet van de donderende doorwerking de impact van een roofoverval heeft. De supertrage wals van het ‘Allegro con grazia’ is bedwelmend mooi. En de pauken van het ‘Molto vivace’ galmen nog na als de finalestrijkers inzetten. Qua energie, detailrijkdom en surprisegehalte kent Currentzis’ Pathétique haar gelijke niet. Joep Stapel

  • ●●●●●

    Quicksand: Interiors

    QuicksandRock: Heel veel slechter kan de langverwachte reünie van Quicksand niet uitpakken. Maakt de New Yorkse post-hardcoreband na 22 jaar eindelijk weer een plaat, wordt hun gitarist Tom Capone opgepakt. Halverwege de Amerikaanse tournee propte hij bij een plaatselijke drogist 43 dingen in zijn rugzak zonder af te rekenen.

    Zo werd Quicksand, ooit opgekrabbeld uit de resten van legendarische hardcorepioniers Youth of Today en Gorilla Biscuits, opeens ongewild een power trio. Op het album Interiors (oh ironie) doet Capone nog wel mee. Maar toch mist er iets. Zanger-gitarist Walter Schreifels weet zijn dromerige melodieën weliswaar weer prachtig door de groovende softmetal heen te weven, en hoogtepunt ‘Cosmonauts’ is een heerlijke Kensington-achtige hit waarvan alle lagen galmende bombast en overtollige pathos zijn afgeschraapt. Maar te vaak klinkt Quicksand vlak, mat en tam: de gedrevenheid is verdwenen. Frank Provoost