Recensie

Een liefdevolle ode aan 35 jaar Mario

Recensie

Super Mario Odyssey is een liefdesbrief aan alle fans van de bekendste gameserie ooit. Een nostalgische trip, maar ook vol inventieve nieuwe elementen.

Mario loopt door New Donk City in het Metro Kingdom, een van zeventien te verkennen koninkrijken.

Het waren twee momenten van kinderlijke gelukzaligheid. Halverwege Super Mario Odyssey stap ik vanuit de 3D-wereld in een pixelige groene pijp om als de 8-bit-versie van de besnorde ex-loodgieter een show te geven op een festival. Terwijl ik me met het beperkte bewegingsarsenaal van de vroegste Mariogames via Goomba’s en Koopa Troopa’s richting het einde spring, juichen de 3D-inwoners van de stad me toe. Een big band speelt intussen het titelnummer van Odyssey. Aan het einde wacht Donkey Kong, die verantwoordelijk blijkt voor de tonnen die een hindernis vormden onderweg naar het dak van het stadhuis. Het is een verwijzing naar de game rond de gorilla uit 1981, waarin Mario als ‘Jumpman’ zijn debuut maakte.

Enkele uren later vind ik een schilderij, verstopt op een van de eilanden in het roze lava van het Luncheon Kingdom. Als ik erdoorheen spring, kom ik terecht in het Mushroom Kingdom uit Super Mario 64. In de verte zie ik het kasteel van prinses Peach. Zelf sta ik op het huis van dinosaurus Yoshi, een getrouwe 3D-kopie van de versie uit Super Mario World van 1990. Bij het kasteel kan ik nog niet komen, maar de wetenschap dat dit in het verschiet ligt is genoeg voor een glimlach.

De trailer waarmee Odyssey afgelopen E3 werd gepresenteerd:

Super Mario Odyssey, de eerste grote Mariotitel op Nintendo’s succesvolle nieuwe console Switch, is onmiskenbaar met veel liefde gemaakt. Het spel is een uitgebreide liefdesbrief aan de fans van de bekendste gameserie uit de geschiedenis, een ode aan meer dan 35 jaar Mario. Het is als een concert van je favoriete band waarin ze alle nummers spelen die je ooit van de band lieten houden.

Veelzijdige gimmick

Er zijn veel verwijzingen naar het verleden, de een beter verstopt dan de ander. Maar Super Mario Odyssey drijft niet alleen op de nostalgie, het heeft ook veel nieuwe elementen. De belangrijkste is Cappy, een pet met ogen en bewustzijn. Nooit was er een veelzijdiger ‘gimmick’ in een Mariogame – je vraagt je af hoe je ooit een Mariogame zonder Cappy hebt kunnen spelen.

Cappy is allereerst onderdeel van het verhaal, dat even vertrouwd en flinterdun is als altijd. Slechterik Bowser ontvoert prinses Peach en neemt ook Cappy’s zusje Tiara mee. Mario en Cappy gaan Peach en Tiara redden. Samen banen ze zich een weg door zeventien koninkrijken met de Odyssey, een rood luchtschip in de vorm van een hoed. De ‘brandstof’ voor de reis bestaat uit Power Moons, die spelenderwijs gevonden moeten worden.

Cappy is ook een wapen om vijanden mee aan te vallen, maar kan sommige vijanden en objecten ook overnemen en in ze veranderen. Het is een even knettergek als inventief en ingenieus spelelement, dat leidt tot prachtige momenten. Zo neem je met Cappy bezit van een Goomba, om vervolgens met andere Goomba’s een totempaal te vormen om een verlegen vrouwtjes-Goomba op een hoger gelegen richel te verleiden. Of verander je in een Chain Chomp, een bijtende bal aan een ketting, die Mario als een beest door een stuk muur laat breken om een Power Moon te pakken. Ook kun je een stuk rauw vlees worden, waarbij je enige taak is om op je plaats te schudden om de vogel die een dorpje terroriseert te verleiden.

Met Cappy is Mario acrobatischer dan ooit: je kunt hem gebruiken als platform om vanaf te springen of naartoe te duiken. Zo is er in het Sand Kingdom een plek die je zonder beheersing van het springen met Cappy nooit zou kunnen bereiken. Nintendo wéét dit, en beloont vaardige spelers met honderden gouden munten. Op YouTube zijn filmpjes te vinden van hoe je door perfect uitgevoerde bewegingscombinaties met Cappy veel sneller levels kunt doorlopen.

Een gamer speelt in 1.18 uur het verhaal in Odyssey uit:

Het oog voor detail maakt Super Mario Odyssey zo indrukwekkend goed. Je ziet het ook terug in het ontwerp van de koninkrijken, die variëren van een sereen meer met onderwaterstad, een tropische jungle met een dodelijk moeras tot de maan, waar Mario vederlicht is. Elke pixel heeft een functie, ieder element zit erin met een reden.

Constante prikkels

De vrijheid die je in Super Mario Odyssey hebt, lijkt op die uit Super Mario 64 (Nintendo 64) en Super Mario Sunshine (Gamecube). Maar die gaat eigenlijk nog een stap verder. Wat dat betreft lijkt de game meer op The Legend of Zelda: Breath of the Wild, dat andere Nintendomeesterwerk van 2017. Maar waar Breath of the Wild je de schoonheid in de leegte kan laten ervaren, geeft Odyssey constante prikkels. Er zijn bijna duizend Power Moons in het spel. Een bijna ridicuul aantal, maar Nintendo vermijdt een te grote ‘sugar rush’ door de zoektocht gedoseerd uit te breiden.

Super Mario Odyssey is niet perfect. De motion controls (bewegingsbesturing), waarmee je acties van Mario al zwaaiend met je controller uitvoert, zijn niet geheel uit te zetten. Ze zijn niet essentieel, maar het is niet ideaal ze te gebruiken als je besluit de Switch in zijn draagbare modus te gebruiken. Dan zit je al schuddend met een flinke tablet op schoot.

Sowieso is Odyssey meer een game om op de tv te spelen: de prachtige werelden komen minder tot hun recht op het kleine draagbare scherm. Daarnaast is niet elke Power Moon even leuk en uitdagend om te verzamelen. Maar het feit dat de meerderheid dat wél is, is ook een prestatie.

Super Mario Odyssey is een Mario-game zo compleet, zo veelzijdig en met zo veel nieuwe ingenieuze spelelementen, dat je achterblijft met de vraag hoe Nintendo dit ooit kan overtreffen. Goed, wellicht dachten ze er in 1981 ook zo over.