Recensie

Rockit is North Sea Jazz zonder keuzestress

Festival

De eerste editie van het Groningse jazzfestival Rockit werd verankerd met de komst van nestor Herbie Hancock (77). Met zijn onuitputtelijke esprit toonde hij niets aan stramheid.

Een van de artiesten op Rockit: Miles Mosley. Aaron Woolf Haxton

‘Spreid je armen in de lucht en zend liefde”. Drummer Alexander Sowinski van de hippe jazzband BadBadNotGood lijkt het serieus te menen met zijn weeïge publieksaansporingen. Als een sjamaan danste hij rond zijn solerende toetsenist en ook het nieuwste lid van de band, de blootsvoetse saxofonist Leland Whitty, haakt erbij aan. Het doorbrak de wat plechtige dip waarin BadBadNotGood even was geraakt na een sprankelend begin. Want dit kwartet is live een van de opwindendste bandjes van nu.

Rockit, een nieuw muziekinitiatief van North Sea Jazz met de Groningse Oosterpoort, beloofde avontuur en leverde dat. Op diverse podia in de Oosterpoort, een locatie waar de muziek uitstekend klinken kan en waar een hecht festival te organiseren is, was het een dagje North Sea Jazz zónder keuzestress. Vol geestdrift speelden actuele jazznamen tussen elektronische muziek en jazz, rock en funk in de vijf zalen, waar – het moet gezegd – geen wachtrij te bekennen viel. En de sfeer? Als je de helft van de line-up ziet genieten bij shows van collega’s zit dat wel snor.

De eerste Rockit werd verankerd met de komst van de jazznestor wiens elektronische klassieker ‘Rockit’ dit gloednieuwe jazzfestival zijn naam geeft: pianist Herbie Hancock (77). Met zijn band – met door de wol geverfde musici onder wie ‘To Pimp a Butterfly’-producer Terrace Martin op toetsen, saxofoon en vocoder – verschoot het concert voortdurend van kleur: van zijn jaren zeventig rockjazz uit de Headhunters-tijd, langs essentiële tunes als ‘Cantaloupe Island’ tot postbop-passages.

Mooi hoe Hancock met zijn onuitputtelijke vernieuwings-esprit niets aan stramheid vertoonde, maar vooral speellust op vleugel, keyboard en als vanouds de keytar. Alleen het ontbreken van het nummer ‘Rockit’ was een wonderlijke weglating.

Ook elders was de overtuigingskracht hoog. De gedreven saxofonist Donny McCaslin levert nooit weinig, en wist ook nu weer te ontroeren met Bowie’s ‘Lazarus’. Op de cadans van zijn jazzband Taxiwars spuwde en spitte Tom Barman (dEUS) zijn teksten uit. En in het trio van de Noorse drummer Gard Nilssen viel saxofonist André Roligheten op met zijn blaastechniek en het spelen van twee saxofoons tegelijk.

Serene kwaliteit had het concert van drummer Mark Guiliana die zijn composities laat beginnen vanuit ritmiek en zijn akoestische kwartet vooral saxofonist Jason Rigby vleugels gaf. Bassist Thundercat kreeg met de jonge leden van Knower het vuur tegen het einde van zijn show aan. Een leuk flamboyant bandje is dat trouwens, hun eigen energieke show was een vonkende kennismaking.