Marokko eindelijk weer naar WK, na twintig jaar frustratie

Nationale ploeg

Voor het eerst sinds 1998 gaat het Marokkaanse elftal naar het WK. Van de elf basisspelers is er slechts één geboren in Marokko. „Marokkaanse spelers willen duidelijkheid en een arm over de schouder.”

Foto AFP/Issouf Sanogo

Het was een avond waarop veel samenkwam voor Marokko, in Stade Félix Houphouët-Boigny in de Ivoriaanse havenstad Abidjan. De snelle voorsprong tegen het grillige Ivoorkust, de onverstoorbare Mbark Boussoufa en Karim El Ahmadi die het middenveld in handen hebben, Nordin Amrabat die als linksback, linkshalf en linksbuiten speelt, het korte onderhoud met zijn negen jaar jongere broer Sofyan als die warmloopt.

En de wissel acht minuten voor tijd, bijna symbolisch: Sofyan Amrabat die Hakim Ziyech vervangt, met een korte omhelzing. De twee die Marokko boven Oranje verkozen, nu met de Atlas Leeuwen op weg naar het WK. Marokkaanse glorie met een Nederlands tintje, aan de Golf van Guinee in Afrika.

Langzaam werd het donker in Abidjan, en langzaam werd duidelijk dat het niet meer mis kon gaan. In een typisch fysiek Afrikaans voetbalgevecht versloeg Marokko Ivoorkust (0-2) en plaatste zich zo voor het WK.

Volksfeest

Voor het eerst sinds 1998 doet Marokko weer mee aan een WK, komende zomer in Rusland. De lange absentie was een obsessie geworden voor het voetbalmaffe land (bijna 34 miljoen inwoners). Zo veel potentie, zo lang er niet bij. „Het was een soort frustratie”, zegt Mark Wotte, sinds twee jaar bondscoach van Jong Marokko.

Wotte vertelt het zaterdagavond vanuit de Marokkaanse kustplaats El-Jadida, waar zijn ploeg een oefenduel speelde tegen Jong Frankrijk. De selectie keek het duel van de nationale ploeg in de hotelbar op een groot scherm. Gevolgd door extatische taferelen in de straten. Wotte: „Het is hier een groot volksfeest.”

Succes is schaars voor Marokko, 48ste op de FIFA-wereldranglijst en eenmalig winnaar van de Afrika Cup, in 1976. Maar er worden nu stapjes gezet. Zo won topclub Wydad Casablanca vorige week de Afrikaanse Champions League – achttien jaar na de laatste Marokkaanse winnaar.

Lees ook dit interview met Nordin Amrabat, hij kan samen met zijn broertje Sofyan naar het WK

Wotte hoopt dat de WK-plaatsing het clubvoetbal een boost zal geven. „Er zitten veel clubs in de problemen. Geen goede faciliteiten, weinig geld, niet veel bezoekers.” Difaa El Jadida, momenteel tweede in de competitie, trekt bijvoorbeeld maar 2.000 tot 3.000 toeschouwers, vertelt hij.

Foto EPA/Legnan Koula
Foto AP/Mosa’ab Elshamy
Foto ANP/Mischa Schoemaker

Wotte prijst de beslissing van de bondsvoorzitter Fouzi Lekjaa die het aandurfde om begin 2016 afscheid te nemen van de bondscoach Badou Zaki – de populaire oud-doelman – en de Fransman Hervé Renard aan te stellen. Wotte: „Dat is een gouden greep geweest.” Renard won eerder de Afrika Cup met Zambia en Ivoorkust. Hij heeft een vrij defensieve opvatting, met gewenst effect: Marokko kreeg deze kwalificatie geen goal tegen.

Wotte: „Renard heeft een sterke persoonlijkheid. Daarnaast moet je ook warmte uitstralen, dat is belangrijk bij Marokkaanse spelers: duidelijkheid, maar aan de andere kant willen ze ook een arm om hun schouder.” Renard had een conflict met Ajax-spelmaker Ziyech, maar dat werd deze zomer met bemiddeling van de bondsvoorzitter bijgelegd.

Het huidige succes is ook deels te verklaren door het beleid van de bond om pro-actiever spelers met een dubbele nationaliteit te werven vanuit de Marokkaanse diaspora. De basisploeg van zaterdag bestond bijna volledig uit spelers die geboren zijn in West-Europa: vier in Nederland, vier in Frankrijk, twee in Spanje – één basisspeler werd geboren in Marokko, maar groeide op in België.

Hoe dom kun je zijn om voor Marokko te kiezen als je in aanmerking komt voor het Nederlands elftal.

Marco van Basten in De Telegraaf

Lichtend voorbeeld in deze is Ziyech, geboren in Dronten, en zaterdag strooiend met precisiepasses op het hobbelige veld. In mei 2015 werd hij opgeroepen voor het Nederlands elftal maar viel hij af met een blessure. In september van dat jaar bleef een (nieuwe) uitnodiging uit van toenmalig bondscoach Danny Blind uit, waarop Ziyech voor Marokko koos.

Oussama Tannane – oud-speler van Heracles, zaterdag niet in de selectie – deed een half jaar later hetzelfde. Marco van Basten, destijds assistent van Blind, sprak volgens De Telegraaf van „een domme keus, het zijn gewoon domme jongens”. Van Basten, in maart 2016: „Ze hadden iets meer geduld moeten hebben. Ik vind Ziyech een geweldige speler en Tannane een hele goede, maar hoe dom kun je zijn om voor Marokko te kiezen als je in aanmerking komt voor het Nederlands elftal.”

Met de kennis van nu – Oranje niet naar het WK, Marokko wel – kun je vaststellen dat hun keuze goed uitpakt. Anderhalve week terug werd bekend dat ook Feyenoord-talent Amrabat voor Marokko kiest.

Zelfde discussie in Spanje

Dezelfde discussie speelde in Spanje rond de talentvolle Real Madrid-verdediger Achraf Hakimi (19), vertelt Wotte. Geboren in Madrid, speelde dit seizoen enkele duels voor Real, debuteerde dit jaar voor de nationale ploeg van Marokko en begon zaterdag in de basis. Wotte: „Iedere keer ging Spanje aan hem trekken, maar hij bleef bij zijn keuze voor Marokko.”

De ploeg wordt in de as gedragen door Boussoufa (33) en El Ahmadi (32), respectievelijk geboren in Amsterdam en Enschede. Wotte: „Zij weten hoe ze tegenaanvallen moeten ontregelen, wanneer ze de bal even in de ploeg moeten houden of juist moeten wegschoppen.”

Nu, in de herfst van hun carrière, eindelijk naar het WK.