De kwajongen vond zijn draai in Spanje

Een vliegtuigcrash maakte een einde aan het leven van Richard de Nijs (1969-2017), juist op het eiland waar hij zich thuis voelde.

Richard de Nijs als kind met zijn oudere zus Inèz en (rechts) in Spanje, waar hij woonde en werkte.

Het ondernemende zat er al vroeg in bij Richard de Nijs. Als puber werkte hij in een shoarmazaak in zijn geboorteplaats Delfzijl. „Op een gegeven moment vroeg hij of ik hem tachtigduizend gulden kon voorschieten”, vertelt vader Ben de Nijs. „Dan kon hij dat tentje kopen. Ik zei dat ik dat niet had. Hij heeft daarna ook nog om dezelfde lening gevraagd bij een vermogende oom. Die zei dat hij eerst maar eens de havo moest afmaken.”

Dat was nog best een probleem, want Richard was ook van jongs af aan een kwajongen. Zijn vader: „Een jaar of vier, vijf was hij, toen hij de post uit de tas van de postbode verspreidde over allerlei adressen in de galerijflat, waar we toen woonden.” Ondanks zijn streken doorliep Richard fluitend de lagere school. In de puberteit kreeg hij steeds meer moeite met gezag. Atheneum werd havo en geregeld moest van school worden gewisseld. Zijn vader: „Richard heeft twee broers en een zus, alle drie ouder, maar mijn grijze haren kreeg ik door hem. Ik dacht destijds weleens: ‘Zoek het maar uit!’ Mijn vrouw hield altijd vertrouwen.”

Toen Richard – inmiddels in de twintig – alsnog zijn havo-diploma haalde, ging hij studeren aan de Hogere Hotelschool in Den Haag. Dat sloeg aan, al zou hij de opleiding nooit helemaal afronden. Hij richtte meteen eigen bedrijfjes op: eerst een cateraar, daarna een uitzendbureau voor horecapersoneel genaamd Ober.

Na de Hotelschool werkte hij voor een uitzendorganisatie en voor een bedrijf op de optiebeurs. In het kielzog van die laatste werkgever belandde hij rond de millenniumwisseling in Barcelona. Ook daar startte hij ondernemingen: eerst als verhuurder van appartementen, later als licentiehouder van een Deens IT-bedrijf. „Soms had hij het financieel zwaar”, zegt zijn vader. „Het succes kwam, toen hij met een Catalaanse compagnon computerbeveiligingsbedrijf A2Secure begon.”

Succes bij de vrouwen was er altijd al. Wanda Kunz, die na een korte kalverliefde als tiener altijd met hem bevriend bleef: „Het was een snelle, knappe jongen, vol gekke streken maar ook altijd in voor een goed gesprek.” Ben de Nijs: „Hij had altijd de mooiste meiden. Toen hij over een van hen twijfelde, zei ik ooit voor de grap: ‘Als jij haar niet neemt, neem ik haar.’ Zonder dat mijn vrouw het hoorde, natuurlijk.”

Een jaar of tien geleden ontmoette De Nijs in Barcelona de Hongaarse Gabriella. Hun relatie en het succes van goed draaien van A2Secure maakten hem rustiger. Ze kochten een boerderijtje op Mallorca, waar ze in de weekenden en vakanties verbleven. De Nijs genoot van het landelijke leven en probeerde zelf olijfolie en wijn te maken.

De bravoure was niet helemaal verdwenen. Wanda Kunz: „Een keer stond voor een Spaanse discotheek een rij van honderd meter of meer. Zijn vrienden dachten: daar komen we nooit binnen. Hij pakte zijn Porsche, reed voor, was vijf minuten binnen en kwam buiten met de mededeling dat iedereen een VIP-behandeling kreeg. Had-ie verteld dat hij met een Nederlandse filmploeg naar locaties zocht.”

Met een andere jeugdvriendin verbleef Kunz begin oktober een paar dagen bij Richard op Mallorca. „Na herhaald uitstel. Ons app-groepje heette ‘33 keer is scheepsrecht’.” Tijdens het samenzijn keken ze ook vooruit. „Richard en zijn vriendin wilden hun boerderijtje verbouwen en daarna misschien een kindje krijgen.”

De gesprekken gingen soms diep, over vrijheid, lotsbestemming, keuzes maken. „Wij zeiden dat we geloofden in het leven als een optelsom van opeenvolgende beslissingen. Op een marktje kochten we een tegeltje voor Richard met de spreuk: ‘Decisions determine destiny’. We hebben het hem niet gegeven. Ook omdat hij juist geloofde in het lot en in ‘Wat erin zit, komt er vanzelf uit’.”

Sinds drie maanden was De Nijs in het bezit van een vliegbrevet. Een dag nadat zijn jeugdvriendinnen waren vertrokken, maakte hij in zijn eentje een tocht. Die eindigde tegen een bergwand in het Tramuntana-gebergte. De brandweer dacht eerst dat het om een natuurbrand ging en ontdekte pas later het gecrashte toestel. „Het vermoeden is dat hij in een wolk terechtgekomen is”, zegt Kunz. „Was dat het lot of heeft hij in die omstandigheden een verkeerde beslissing genomen? Een van zijn broers noemde het bij alle verdriet typisch een einde voor Richard: spectaculair en volkomen onverwacht.”