Geen minnares, vader of vriend(en)? In Japan huur je die in

Aanzien is in landen als Japan en Zuid-Korea van levensbelang. Wie niet genoeg gasten voor zijn verjaardag heeft, huurt gewoon een stel acteurs in.

Schermafbeelding Family Romance, bedrijf in Japan waar je familie en vrienden kan inhuren.

Een impopulaire puber die het mooiste meisje van de klas inhuurt om zijn vriendin voor een tijdje te zijn. Een nobody die net doet alsof hij de baas is van een groot bedrijf. Je voordoen als iemand anders is een veel beproefd recept voor filmscenario’s. In Japan en Zuid-Korea kan het de alledaagse werkelijkheid zijn.

In beide landen is status van vitaal belang. En dus is het heel gewoon om voor je bruiloft of begrafenis acteurs in te huren. Voor een paar tientjes staat er een wildvreemd iemand bij je graf te grienen of tijdens de huwelijksreceptie te proosten op je geluk.

Over het fenomeen werd in 2013 al eens de documentaire Rent A Family gemaakt:

Steeds vaker gaat het veel verder dan het spelen van een familielid. De Japanner Ishii Yuichi, al acht jaar eigenaar van het bedrijf Family Romance, speelt soms ook voor echtgenoot, baas of zelfs vader. In een uitgebreid interview met The Atlantic vertelt Yuichi over de verschillende situaties waarvoor hij en/of zijn achthonderd andere medewerkers worden ingehuurd.

Mensen vragen hem bijvoorbeeld de medewerker te spelen die een fout gemaakt heeft en die excuses aan de baas moet aanbieden. Of als de minnaar in het geval dat de bedrogen echtgenoot een confrontatie wil met hem. Voor beide cases geldt: op die manier hoeft de echte medewerker die een fout maakte en de echte minnaar geen gezichtsverlies te lijden.

Schuldgevoel

Het komt ook voor dat hij trouwt met een vrouw die eigenlijk lesbisch, maar dit verborgen moet houden voor haar familie. En een enkele keer speelt hij zelfs de vader voor het kind van een alleenstaande moeder. Voor westerlingen is liefde op bestelling wellicht moeilijk voorstelbaar, maar in Japan waar mannen hun eenzaamheid bestrijden met siliconen poppen, gaat men nu eenmaal anders met emoties om, zegt Yuichi in het interview. Al wil dat niet zeggen dat zijn rollen hem onberoerd laten zegt hij:

“Soms huilen de kinderen en vragen ze ‘waarom ga je weg?’ Op die momenten voel ik me erg schuldig. Er zijn momenten dat ik thuiskom, ga zitten en de tv aanzet. En dan vraag ik me af: ben ik dit nu, of zit hier de acteur?”