Column

Waternood

‘Je mot de bon bewaren”, vertelt een man – trainingsbroek, blote voeten in badslippers – in de Jumbo van winkelcentrum De Loper, aan iedereen die het wil horen. En dat zijn er nogal wat, hier bij de schappen met bronwater. In heel Vlaardingen zijn dit ineens levendige sociale trefpunten. Sinds woensdag de E.coli-bacterie in het drinkwater opdook wordt er gegraaid, gestapeld en vooral driftig gediscussieerd.

„Het is niet van vandaag of gisteren. Die besmetting zit er al weken.” „Ik heb gisterochtend nog een koppie thee gedronken, en heb niks.”

Woensdagmiddag was er nergens meer één flesje te krijgen. Vrachtwagens brachten nieuwe noodvoorraden met Spa en Bar-le-Duc. Bij Albert Heijn aan het Veerplein geldt nu een limiet van 15 liter per klant.

„Het zit echt niet overal en alleen in kleine hoeveelheden.” „Bon bewaren. En je geld terugvragen. Bij Evides.” Waterbedrijf Evides stuurde na de ontdekking van de bacterie meteen vier geluidswagens op pad. Heerlijk, hoe we in tijden van hightech-communicatie bij heuse calamiteiten toch nog terugvallen op de dorpsomroeper.

Meer in het algemeen verspreidt de poepbacterie vooral gezelligheid in de Vlaardingse winkelcentra. ‘Helaas géén koffie, maar wel warme chocomelk’, verkondigt het krijtbord van een lunchroom. Op alle tafels dampende glazen met een dot slagroom erop. Tegenslag verbroedert. Al leert dit gedoe wel hoe kwetsbaar de basale systemen zijn die geruisloos op de achtergrond onze levens onderhouden. Leidingwater, elektriciteit, gas, internet: als zo’n klein lokaal voorval al een behoorlijke impact heeft, moet het voor een terrorist een koud kunstje zijn een heel land in ontreddering te storten.

Zeker omdat er een systeem geraakt is dat nog veel kwetsbaarder is: de menselijke geest. Want hoe hard Evides ook roept dat fleswater kopen niet nodig is (en dus ook niet vergoed wordt) omdat met drie minuten koken de bacterie is uitgeschakeld, toch vertrouwen we het niet. Net als bij de eieren in onze fipronil-zomer: rationeel kun je weten dat iets veilig is, maar de suggestie van gif heeft zich in je instincten ingevreten en dan houdt het op.

In de supermarkten zie je die dubbele houding overal. „Ik denk dat het wel losloopt”, zegt een grijsharige mevrouw. Ze knikt laconiek naar het mandje in haar rollator: een fles Spa Blauw. „Gewoon voor de lol.” Reuze grappig ja, maar wie vooral in hun vuistjes lachen zijn de fleswaterfabrikanten, die de omzet van hun toch al overbodige, milieuvervuilende producten nu zien pieken.

Ja, bewaar die bonnetjes maar. Om onszelf eraan te herinneren hoeveel water we naar de zee dragen met onze zwakke geesten.

Christiaan Weijts schrijft op deze plek iedere vrijdag een column.