Recensie

Jamiroquai is muzikaal bepaald niet afgesleten

Pop

De zanger van Jamiroquai is een inmiddels middelbare ruimtecowboy, die zijn energie moet doseren. Het feest bruist onverminderd.

Jay Kay, voorman van Jamiroquai tijdens een eerder optreden deze tour in het Zwitserse Nyon. Foto Martial Trezzini / EPA

Is het al weer vijfentwintig jaar geleden sinds de aanstekelijke single ‘When You Gonna Learn’? Jamiroquai’s zanger Jason (Jay) Kay lijkt er zelf ook een beetje van te schrikken hoe rap de tijd gaat. Niet dat de Brit zich de periode na dat eerste hitalbum, zijn noodklok luidende debuut ‘Emergency on Planet Earth’ (1993), van toen erg gedetailleerd kan herinneren, lacht hij met een vettig lachje onder zijn futuristische Statue of Liberty-achtige hoofdtooi met pulserende felle lichtjes op het podium van de Ziggo Dome.

Het beweeglijke, magere branieschoppertje van toen, dat stuiterend snelle pirouettes draaide en overliep in maffe pasjes, is een inmiddels middelbare, veel stevigere ruimtecowboy die in het vertrouwde trainingspakkie zijn energie moet doseren. Al was het maar om zijn recente rugoperatie. De robotmoves, de frivole huppeltjes; ze kwamen nog wel voorbij, maar niet al te lang aaneen. Zijn soulvolle stem bleek nog wel wendbaar. En het was ook bepaald niet afgesleten wat Jamiroquai – naast Jay Kay met zeven bandleden en drie zangeressen (‘cosmic babes’) – muzikaal neerzette.

In een fraai decor van basale computervisuals, die lichtjes zijn aanklacht dat de wereld teveel met technologie is vergroeid verbeelden, was de opening met nieuwe nummers ‘Shake it On’ en het tamelijk spannende ‘Automaton’, van het gelijknamige album dat dit voorjaar de comeback tekende, meteen pakkend met lasers, retrosynths met dikke discoritmes. Een beloftevol begin, maar op de zoete disco-ode van ‘Cloud 9’ na kwam er verder geen nieuw materiaal.

Want de toekomst mag nabij zijn, onverbloemde retro is toch de werkelijke sleutel van de doorstart van Jamiroquai. Zodra zanger en band zich terug katapulteerden naar jaren negentig nostalgie, stond de discofunkbasis weer als een huis. En zeker, dat is een platgetreden dansvloer, maar wat gaf het?

In een blijmoedige schoolfeestsfeer bruiste het feest onverminderd, met een zanger die het minstens zo losjes en luchtig wil houden. De zaal klampte zich maar wat graag vast aan de herkenbare, naadloos aansluitende klassiekers als ‘Space Cowboy’, ‘Cosmic Girl’, ‘Too Young To Die’, ‘Canned Heat’ en ‘Alright’ en ‘Love Foolosophy’ met hun Nile Rodgers/Chic-funkachtige riffjes en handklapjes. Onbekommerde zomerfunk van toen. De houdbaarheidsdatum van Jamiroquai is er weer voor jaren mee verlengd.