Recensie

Harry Styles maakt het zichzelf in solo-optreden niet makkelijk

Recensie

Voormalig lid van boyband One Direction trok een uitverkochte zaal vol uitgelaten jonge meisjes. Zijn muziek grijpt terug op de jaren zeventig.

Harry Styles in Afas Live. Foto Andreas Terlaak

Tot 2015 was de Britse band One Direction, dat nu ‘pauze’ houdt, het grootste succesverhaal in de muziekindustrie: recordbrekende verkoopcijfers, meeste nummer-één-noteringen, reuze-aantallen bezoekers bij concerten. De boyband was vooral geliefd bij het jonge vrouwelijke publiek, om hun kekke voorkomen en pompeuze rockliedjes.

Harry Styles in de Afas Live. Foto Andreas Terlaak

Verrassend genoeg lijkt de muziek van prominent One Direction-lid Harry Styles, die nu een solocarrière is begonnen, eerder bedoeld voor de ouders van dit publiek – zo nostalgisch is de stijl van Styles’ eerder dit jaar verschenen album Harry Styles. In traag uitgesponnen ballades weeft hij een huilende gitaar, hemelse samenzang en klaterende piano samen tot een solide geheel. Zijn gedragen stem met pit geeft de liedjes, die zwemen naar een voorbeeld als Elton John, hun veerkracht.

De al maanden uitverkochte Afas Live stond woensdagavond vol jonge meisjes. Door het woud aan omhoog gestoken telefoons viel te zien hoe Styles zich ook live presenteert als serieuze popzanger. Zonder showelementen als video’s of lichteffecten, stond hij omringd door een nauwkeurig spelende band, onder wie drumster Sarah Jones op een hoog drumpodium.

Duivelse grijns

De muziek klonk tijdloos, afgezien van een enkel elektronisch tussenwerpsel, zoals het stotterende schaapgeblaat in ‘Woman’. Styles speelde op een ouderwetse, semi-akoestische rock-’n-rollgitaar, droeg een gebloemd pak, en donkere kuif. Hij hoeft maar een wenkbrauw op te trekken en duivels te grijnzen of de zaal barst los in gegil.

Maar Styles maakt het zichzelf niet makkelijk. Zijn nieuwe stijl, hoe fraai uitgewerkt ook, kreeg niet steeds bijval. De snellere, rock-’n-roll-achtige nummers zoals ‘Kiwi’, werden gretig ontvangen.

Maar het grootste succes was voor twee liedjes van One Direction, waaronder ‘Stockholm Syndrome’, hier in versoberde Styles-versie. Tijdens die nummers, aan het eind van het optreden, konden de uitgelaten meisjes eindelijk met hun armen zwaaien en met kikkersprongen ronddansen.