Recensie

Alwéér de stranden van Normandië

De populaire reeks Call of Duty-games is terug waar het tien jaar geleden allemaal mee begon: in de Tweede Wereldoorlog. In recente afleveringen van de gameserie speelde je nog een futuristische supersoldaat met jetpack op de rug, maar in Call of Duty: WW2 sta je weer met twee benen in de modder.

Voor een realistische oorlogsgame als Call of Duty is altijd de vraag: hoe maak je het dodelijkste conflict in de menselijke geschiedenis, tja, leuk? In een game móet oorlog opgewekt zijn. Dus zijn er vlammenwerpers om van veilige afstand Wehrmachtsoldaten mee te roosteren en vind je bovenin een kerktoren áltijd een fijn scherpschuttersgeweer.

Aan de andere kant kom je er als maker niet onderuit om de gruwelijke kanten van oorlog te benadrukken. Dat betekent dus ook geschreeuw van gevallen soldaten, bulderende artillerie en afgerukte ledematen op het strand. En er zijn tussenfilmpjes met Grote Woorden, zoals eer, plicht en kameraadschap, anders houd je het als frontsoldaat ook niet vol.

Een smaakvolle oorlogsgame is dus een onmogelijke opdracht, maar het moet gezegd: ontwikkelaar Sledgehammer heeft het niet verknald. Op één hysterisch level na, waarbij je een gepantserde nazi-trein achtervolgt in een jeep en met veel explosies laat ontsporen. Verder schetst Call of Duty: WW2 de bevrijding van Europa als onheroïsch en bloederig geploeter. Bunker voor bunker en loopgraaf voor loopgraaf dring je de nazi’s terug. Daarbij ben jij als ‘Private Daniels’ maar één radertje in de grote oorlogsmachine, zoals een van je medesoldaten zegt.

De trailer van Call of Duty: WW2.

In deze game ben je alles behalve een superheld. Je geneest bijvoorbeeld niet langer automatisch van je wonden als je even dekking zoekt, zoals in voorgaande games, maar moet een van je medesoldaten om een EHBO-doosje vragen. Nog steeds onrealistisch, maar het levert spannende momenten op waarbij je in chaotisch strijdgewoel op zoek moet naar een medic.

Als ervaren gamer had ik wel wat bedenkingen bij de keuze voor een overbekende campagne: alwéér bestormen we de stranden van Normandië. Dat deden we ook al in Medal of Honor: Allied Assault (2002). En alwéér moeten we standhouden in het Ardennenoffensief. Net als in Call of Duty 2 (2005). Natuurlijk, de volgende generatie vijftienjarigen heeft zich inmiddels aangediend. Zij hebben misschien wel recht op hun eigen beleving van D-Day. Maar ík wil wel eens ergens anders tegen Duitse soldaten vechten.