Opinie

Ontwapen het individu, niet de massa

Wapenbeperking lijkt de oplossing voor schietpartijen zoals die in Texas. Maar de cijfers tonen iets anders aan, schreef Leah Libresco na de aanslag in Las Vegas vorige maand.

Een vrouw met revolvers als oorbellen wacht op een toespraak van conversatief Milo Yiannopoulos Foto AFP Photo / Josh Edelson

Voordat ik begon met mijn onderzoek naar slachtoffers van vuurwapengeweld, was ik gefrustreerd over het beleid voor wapenbeperking. Staakte de National Rifle Association (NRA) maar eens het verzet tegen verstandige restricties. Zoals een verbod op automatische wapens, een rem op geluiddempers en beperking van magazijnomvang. Nadat ik met mijn collega’s van FiveThirtyEight een analyse had gemaakt van alle 33.000 vuurwapendoden die jaarlijks in de VS vallen, was ik op een heel andere manier ontevreden. We bekeken welke ingrepen mensenlevens hadden kunnen sparen, en toen ik het materiaal bestudeerde, bleef er niets heel van de argumenten voor de maatregelen die ik had bepleit. De beste ideeën bleken gerichte interventies om bepaalde categorieën van potentiële slachtoffers te beschermen, en geen brede pogingen om de dodelijkheid van vuurwapens te beperken.

Ik heb de streng aangescherpte wapenwetgeving in het Verenigd Koninkrijk en Australië bekeken en ben tot de slotsom gekomen dat Amerika hier niet echt iets van kan leren. In geen van beide landen heeft zich een daling in massale schietpartijen of andere vuurwapengerelateerde misdrijven voorgedaan die kan worden toegeschreven aan het opkopen en verbieden van vuurwapens.

Ik ontdekte dat geen enkele vuurwapenbezitter de winkel binnenstapt om een ‘aanvalswapen’ (assault weapon) te kopen. Dit is een verzonnen classificatie waaronder elk semi-automatisch wapen valt dat twee of meer functies heeft als een bajonetopzet, een steun voor een granaatwerper, een opvouwbare kolf of een pistoolgreep. Maar wapens zijn modulair en elke hobbyist kan deze functies er thuis gemakkelijk aan toevoegen, alsof hij Lego-steentjes in elkaar zet.

Wat geluiddempers betreft – die verdienen deze naam alleen in films, waar ze geweervuur tot een zacht pok-pok terugbrengen. In het echte leven beperken ze wel de gehoorschade bij schutters, maar klinken schoten er niet gevaarlijk zacht door. Een AR-15 met een geluiddemper klinkt ongeveer even luid als een drilboor. Magazijnbeperkingen waren iets veelbelovender, maar een geoefend schutter kan nog altijd zo snel magazijnen verwisselen dat de beperking zinloos wordt.

Naarmate mijn collega’s en ik meer gegevens bekeken, leek het steeds minder duidelijk dat een breed wapenverbod een groot verschil zou kunnen maken. Tweederde van het jaarlijkse aantal vuurwapendoden in de Verenigde Staten betreft zelfmoord. Bijna geen enkele voorgestelde maatregel zou het mensen met een vuurwapen echt moeilijker maken om dit te gebruiken. Ik kon geen antwoord geven op mijn meest vertwijfelde vraag: stel ik had een vriend met vuurwapens in huis en een verleden van zelfmoordpogingen, kon ik dan ook maar iets doen wat zou helpen?

Het op één na grootste percentage vuurwapendoden – 1 op de 5 – gold voor jonge mannen van 15 tot 34 jaar die slachtoffer van moordwaren. Deze mannen werden meestal doodgeschoten door andere jonge mannen, vaak bij straatgeweld, omdat ze lid waren van een bende. De laatste opvallende groep slachtoffers waren de 1.700 vrouwen die jaarlijks werden vermoord, meestal bij huiselijk geweld. Op deze manier werden dus veel meer mensen doodgeschoten, dan bij massale schietincidenten, maar hier zijn de geijkte maatregelen zelden op gericht.

Toen we ons project publiceerden, geloofde ik niet meer in allerlei interventies die ik politici had horen aanprijzen. Ik was nog altijd tegen vuurwapens, en ik wil ook er ook geen een in huis hebben, ik vind de voordelen niet tegen het risico opwegen. Maar ik kan me niet vinden in maatregelen die hun overtuigingskracht alleen ontlenen aan het feit dat ze worden gehaat door wapenbezitters. Maatregelen die vaak lijken opgesteld door mensen die wapens alleen kennen als getal in een persbericht of van een plaatje op het nieuws.

Het meest hoopgevend daarentegen vond ik de gerichtere ingrepen. Potentiële zelfmoordslachtoffers, vrouwen die worden bedreigd door hun gewelddadige partners en kinderen die worden meegesleurd in straatoorlogen, ze lopen allemaal gevaar door vuurwapens, maar hebben allemaal andere bescherming nodig.

Oudere mannen, die het merendeel van de zelfmoorden met vuurwapens plegen, moeten betere toegang krijgen tot zorgverleners. Vrouwen die worden bedreigd door gewelddadige partners moeten voorrang krijgen bij de politie, die deze mannen de aankoop en het bezit van wapens kan verbieden. Jongere mannen die gevaar lopen slachtoffer van (bende-)geweld te worden, moeten opgespoord worden voordat ze iemand vermoorden of zelf het leven laten, ze moeten een mentor krijgen die hen kan helpen een conflict te de-escalerenhelpen een conflict te de-escaleren

We redden levens door ons op tactieken te richten die de verschillende soorten potentiële slachtoffers beschermen

Zelfs de meest data-gestuurde praktijken, zoals het plan in New Orleans om op grond van eerdere arrestaties en inbeslagname van wapens bendeleden voor interventie aan te wijzen, leiden uiteindelijk tot een persoonlijke aanpak. De jonge mannen die een risico vormen, kunnen wel door een algoritme worden aangewezen, maar ze moeten toch één voor één persoonlijk worden ontwapend.

We sparen levens door maatregelen te treffen die de verschillende soorten potentiële slachtoffers beschermen en de verschillende soorten potentiële moordenaars begeleiden, maar niet met een breed wapenverbod.