Recensie

Liefdevol debuut toont de talloze contrasten in Algerije

Drama

Karim Moussaoui schetst een opmerkelijk beeld van zijn vaderland Algerije zonder opsmuk. Daar passen alledaagse personages bij die weinig heldhaftige levenskeuzes maken.

In Until the Birds Return weet regisseur Moussaoui de vinger te leggen op zere plekken in zijn vaderland: verouderde tradities, de gevolgen van een wrede burgeroorlog.

Je weet niet wie ze zijn, de hoofdpersonen die je volgt in het meanderende Until the Birds Return, maar dat doet er niet toe. Karim Moussaoui schetst een beeld van zijn vaderland zonder opsmuk en daar passen alledaagse personages bij die weinig heldhaftige levenskeuzes maken.

Door met zijn camera in het leven te duiken van drie uiteenlopende mannen en hun omgeving, verknoopt Moussaoui in zijn speelfilmdebuut de talloze contrasten in Algerije vandaag de dag. De film volgt in eerste instantie Mourad (Mohamed Djouhri), een ex-echtgenoot, vader en vastgoedmakelaar die getuige is van een misdaad, om vervolgens het leven binnen te glijden van Djalil (Mehdi Ramdani), een jongeman die gevraagd wordt een familie richting een huwelijk te rijden. Na een tijdje blijkt Djalil een verborgen verleden te hebben met de bruid in spe. En dan is er nog de neuroloog Dahman (Hassan Kachach), die geconfronteerd wordt met een beschuldiging van verkrachting tijdens de Algerijnse burgeroorlog.

Op een ongekunstelde manier toont Moussaoui hoe een gescheiden, middenklassevrouw die met blote benen naar de markt gaat, slechts een autorit verwijderd is van een jonge vrouw die weinig enthousiast in een traditioneel huwelijk stapt. Of hoe luxueuze huwelijksfeesten en schrijnende armoede perfect naast elkaar kunnen bestaan.

Het is opmerkelijk hoe Moussaoui de kijker naar Algerije kan laten kijken zoals je naar je eigen thuisland kijkt na lange afwezigheid: met een mix van melancholie en liefde waardoor je overal schoonheid ziet, zelfs in wat anderen als lelijk zouden omschrijven, zoals half afgewerkte bouwprojecten. Tegelijk weet hij, zonder dat het melodramatisch wordt, de vinger te leggen op zere plekken in zijn vaderland: verouderde tradities, de gevolgen van een wrede burgeroorlog. En vooral op de enorme invloed die het ontkennen van deze problemen heeft op de dagelijkse levens van doodgewone Algerijnen.