Recensie

Jan de Bont node gemist bij nieuwe versie Flatliners

Horror

Het verhaal in het originele ‘Flatliners’ en de remake is vrijwel hetzelfde. Maar de kleine wijzigingen in de plot van de nieuwe versie pakken allemaal slecht uit.

Courtney (Ellen Page) zoekt de grenzen op van leven en dood in Flatliners.

In de film Flatliners (1990) speelde een groep medische studenten voor God. Uit nieuwsgierigheid naar wat er gebeurt als je sterft, gingen ze enkele minuten dood – het zogenaamde flatlinen – om daarna weer tot leven te worden gewekt. In plaats van visioenen van hemels licht aan het eind van een tunnel, raakten ze verstrikt in (jeugd)herinneringen aan situaties waarin zij niet zo fraai handelden, van pesten tot dood door schuld.

Flatliners werd geen klassieker, maar is vanwege de cast – een jonge Julia Roberts, Kevin Bacon en Kiefer Sutherland – wel geliefd; blijkbaar reden genoeg voor een remake. Zoals altijd zegt het verschil tussen origineel en remake veel over de tijd waarin we leven. In de remake spelen meer vrouwen, het origineel had alleen Roberts. Ook is hij etnisch meer divers en ligt het moralisme er dikker bovenop. Hier krijgt de vrouwenversierder wroeging over een abortus waartoe hij zijn vriendin dwong, en wordt gewaarschuwd voor de gevaren van het gebruik van de mobiele telefoon in de auto.

Het verhaal is grotendeels hetzelfde, maar de kleine wijzigingen in de plot pakken allemaal slecht uit. Daarnaast vervangen clichématige horroreffecten het barokke stijlgevoel van het origineel, dat werd gefotografeerd door Jan de Bont. Zijn expressionistische lichteffecten worden hier node gemist.