Dansend zeeverhalen vertellen op het Haagse strand

Aan de Haagse kust tonen Lina Issa en Mayar Alexan de avonturen die vluchtelingen, vissers en surfers op zee beleven in de voorstelling A Ticket to Atlantis. Onderdeel van Dancing on the Edge.

Vluchtelingen verhalen in locatievoorstelling A Ticket to Atlantis aan het Haagse strand. Foto Dancing on the Edge

Wat als de zee herinneringen had? Wat als de zee een stem had, wat zou zij dan vertellen? Dat vroegen kunstenaars Lina Issa en Mayar Alexan zich af. Het resulteerde in de voorstelling A Ticket to Atlantis, die op 8 november haar Nederlandse première beleeft aan het strand in Den Haag. A Ticket to Atlantis is onderdeel van dans- en theaterfestival Dancing on the Edge, dat kunst uit Noord-Afrika en het Midden-Oosten naar Nederland brengt. Daarmee wil het festival perspectieven uit verschillende culturen tonen. Lina Issa vertelt waarom zij en Mayar Alexan zich in A Ticket to Atlantis proberen te verplaatsen in de zee.

Waarom wilden jullie een voorstelling over de zee maken?

“Mayar komt uit Damascus in Syrië. Daar is geen zee. Voor hem vormde de zee daarom een plaats die niet vanzelfsprekend vertrouwd was. Ik ben opgegroeid aan de Middellandse Zee in Libanon. Voor mij betekent de zee een gevoel van veiligheid en thuiskomen. De zee ging een grotere rol spelen toen we steeds vaker van vrienden bericht kregen dat zij de zee waren overgestoken en in Europa waren aangekomen. De veiligheid en het gevaar dat de zee kan zijn wilden we samenbrengen in een voorstelling.”

Welke rol speelt de mythe van Atlantis, de utopische verzonken stad, in jullie voorstelling?

“Mensen zoeken altijd naar die ene plek die veilig en ideaal is, die beter is dan wat ze hebben. Naar een utopie. Zoals bijvoorbeeld de vluchtelingen die naar Europa trekken. Maar tijdens die zoektocht verdrinken veel van die mensen in de zee. Wij willen niet dat het zo eindigt, en zochten troost in de mythe van Atlantis. In het idee dat de mensen die verdrinken, misschien wel in het verzonken, utopische Atlantis komen. We weten niet zeker of dat utopische Atlantis bestaat. Maar het idee van Atlantis biedt wel troost.”

Wat voor herinneringen herbergt de zee?

“We vertellen de verhalen van wat er gebeurt met individuen op zee. Bijvoorbeeld over een vrouw die in het donker, midden op zee, opeens aardbeien ruikt. Ze was op de boot van een smokkelaar. De vrouw naast haar had bodybutter met aardbeiengeur bij zich van The Body Shop. Of het Indonesische jongetje dat op een boot op weg naar Nederland voor het eerst een appel at. Dat zijn kleine, intieme verhalen die bij elkaar komen. Met al die verschillende herinneringen ontstaat een universeel utopisch idee over de zee. In Nederland wordt dat aangevuld met de verhalen van vissers en mensen die in de Tweede Wereldoorlog emigreerden over zee. Voor Mayar en mij was het een zoektocht om die verhalen te kunnen vertellen. We vertellen nu vanuit de ik-vorm. Dat vormt een oefening voor onszelf en een uitnodiging aan het publiek om ons te verplaatsen in de ander.”

Hoe helpt de zee om je te verplaatsen in de ander?

“Hoewel we enkel vanuit onze ervaring als mens kunnen kijken, doen we een poging om ons te verplaatsen in de zee en de lichamen die zij herbergt. De zee draagt herinneringen. Wanneer mensen verdrinken op zee, is hun identiteit niet weg. Die wordt bewaard in het zout van de zee. De zee verlost ons van het gewicht dat identiteit, grenzen en plaatsen hebben. Ze maakt je los van die identiteit, maar vergeet die niet.”

A Ticket to Atlantis is van tot en met 12 november te zien aan het strand in Den Haag. Naast A Ticket to Atlantis presenteert Dancing on the Edge nog 39 voorstellingen, die van 8 tot en met 18 november in Utrecht, Den Haag, Rotterdam en Amsterdam te zien zijn. Inl.: www.dancingontheedge.nl.