Thuiskok. Samen koken

Ik weet het, het duurt nog even. Maar als er pepernoten verkocht worden en er geruzied wordt over Zwarte Piet, dan mag ik vast beginnen over Kerst. Specifieker: het kerstdiner. Want nu is de tijd om te besluiten over het aantal gangen, over welke desserts en kazen de avond moeten afsluiten en welke wijnen al dat lekkers mogen vergezellen.

Mooie ingrediënten om mee te koken, lekker eten, goed gezelschap; genoeg om naar uit te kijken. Maar voor mij is er nog een reden waarom ik me op het kerstdiner verheug: het samen koken met mijn moeder. Jaarlijks staan we twee dagen in de keuken om het diner te bereiden, en dat vind ik heel bijzonder.

Niet alleen omdat het met mijn moeder is, maar ook omdat samen koken een heikele onderneming kan zijn; als thuiskok weet u vast waar ik over praat. Ook al staat uw echtgenoot, (groot)ouder, broer, zus of beste vriend(in) naast u in de keuken, soms werkt het gewoon niet. U loopt elkaar in de weg, verschilt van mening over de manier van werken of u verdeelt de taken niet goed. Ergenis alom. Het zou me niet verbazen als er huwelijken op die manier gesneuveld zijn. Maar tussen mij en mijn moeder gaat het harmonieus. En daar moest ik aan denken toen ik het boek Maancake & Jasmijn van Maria Lam en Julie Ng zag. Daarin staan honderd Chinese recepten opgetekend door twintig Chinese Nederlanders en hun moeders. Uitgever ROSE stories bracht drie jaar geleden hetzelfde boek over Marokkaanse moeders uit waar mijn voorganger erg enthousiast over was.

Ook dit keer is het boek geslaagd. Ik had nog nooit van ma ping (gevulde hartige pannenkoeken), zi mi gao (rijsttaart met fruit en honing) of koe lo yuk (gefrituurde, zoetzure varkensreepjes) gehoord, maar nu wil ik ze maar al te graag proeven. Er is nog een andere reden waarom ik dit boek zo bijzonder vind. Uit alle verhalen blijkt hoe belangrijk de moeders zijn geweest bij het aanwakkeren van de liefde voor koken. Dat herken ik: mijn wat robuuste kookstijl, mijn voorliefde voor sauzen en kennis van kruiden heb ik allemaal aan mijn moeder te danken. Chinees eten is al om je vingers bij af te likken, maar met zo’n intieme invalshoek wordt dit kookboek helemaal onweerstaanbaar. Wie weet wordt deze Kerst bij ons thuis wel met stokjes gegeten.