‘Ik was zelfs bang voor onbekenden op straat’

Verdienen en uitgeven Ronald van Assen (46) is schrijver en huisvader. Hij schrijft zowel romans als non-fictie. In zijn boeken hebben psychologische ontwikkelingen de boventoon. Samen met zijn vrouw en drie kinderen woont hij in een koophuis in Bodegraven.

Foto Bob van der Vlist

IN

‘Schrijven is voor mij een manier om te overleven. Dat klinkt misschien zwaar, maar het helpt mij om de spanning die zich gedurende de dag in mijn hoofd opbouwt te ontladen. Ik heb zowel een persoonlijkheidsstoornis als een bipolaire stoornis en dat is van grote invloed op mijn leven. Ik krijg therapie en medicatie en daardoor gaat het al een stuk beter, maar deze psychische kwetsbaarheid, zoals ik het noem, zal nooit meer weggaan. Ik heb het geaccepteerd, het hoort bij mij.

„Zeven jaar geleden werkte ik nog in de automatisering en verdiende ik meer dan wat ik nu met mijn WIA-uitkering en de royalty’s van mijn boeken binnenkrijg. Ik zat alleen flink met mezelf in de knoop. Ik durfde toen nog niet voor mijn psychische aandoeningen uit te komen. Ik had nachtmerries, paniekaanvallen en stemmingswisselingen en was zelfs bang voor onbekenden op straat. Pas toen ik veertig werd, ben ik erover gaan praten en veranderde mijn leven.

„Ik begon als therapie met schrijven, ik hield een dagboek bij, maar omdat mensen mij regelmatig vroegen wat mij precies mankeerde besloot ik dat in verhalende vorm in een boek zetten. Inmiddels heb ik negen boeken geschreven, vier verhalen uitgebracht en onderhoud ik een blog. Ik hoop dat ik op den duur genoeg kan verdienen met het schrijven, maar dat kan alleen als ik voor een langere periode stabiel blijf.”

UIT

‘Omdat ik lange tijd niet voor mijn problemen uitkwam en ik thuis vooral over koetjes en kalfjes sprak, leefden mijn vrouw en ik grotendeels langs elkaar heen. Nu proberen we zeker twee keer per maand iets leuks met z’n tweeën te doen, omdat we door die eerdere periode hebben beseft hoe belangrijk dat is. We gaan naar de bioscoop, een museum of we gaan uit eten bij bijvoorbeeld Van der Valk. Of we gaan heel simpel naar Den Haag en pakken de tram, om te sightseeën en mensen te kijken. Juist omdat ik dat vroeger niet durfde is het heel fijn om zoiets nu te kunnen doen. Meestal zijn we voor die uitjes niet meer dan 50 euro per maand kwijt, want we moeten wel een beetje op ons budget letten.

„Mijn vrouw werkt als apothekersassistent en heeft een vast inkomen. Samen met mijn WIA-uitkering, de kinderbijslag en de studiefinanciering van onze oudste (19), komen we goed rond. Onze twee zonen houden erg van computeren en de middelste, onze dochter (17), houdt van koken, dus aan dure hobby’s zijn we gelukkig geen geld kwijt.

„Toen ik ging stoppen met mijn baan, moesten we wel bezuinigen. We waren bijvoorbeeld op bepaalde punten dubbel verzekerd. We houden nu een lijst bij waarop al onze uitgaven staan, zodat we kunnen controleren of er niet meer uitgaat dan dat er binnenkomt.”