Recensie

Te gekke acts, maar de headliners vielen tegen tijdens REC.

REC. Festival Synthesizerpionier Suzanne Ciani improviseerde heel knap, maar headliners als Joey Bada$$ en Little Dragon vielen wat tegen.

Little Dragon tijdens REC. Foto Jordy Brada

De opzet van REC. Festival is grotendeels gelijk gebleven bij de tweede editie: live concerten en dj-sets op het snijvlak van elektronisch, hiphop en bands op de vier podia rond het Rotterdamse Schieplein. Nieuw dit jaar was het filmprogramma op woensdag en het concert van synthesizerpionier Suzanne Ciani (1946) op donderdag in Transport. Ze stond midden in een speciaal voor dit optreden ontworpen ring van lichtkunst die was gesynchroniseerd met haar modulaire synthesizer. Met een iPad stuurde ze met haar paarsgelakte nagels het geluid de donkere kelderruimte rond. Soms klonk het als een bassolo van Thundercat, dan kwam ze na bubbelende erupties terug bij het geluid van de zee dat door de ruimte golft. Heel knap hoe ze continu improviseerde met haar oude Buchla 200e terwijl geluid en licht van alle kanten kwam.

Zo’n verdieping in het festivalprogramma is prijzenswaardig. Maar de verbeterpunten van vorig jaar - meer voedsel, betere logistiek – heeft REC. deze tweede editie nog niet ingelost. Het menu bestond enkel uit snacks en vrijdagmiddag blokkeerde een groep borrelaars de doorstroom op het festivalplein. Dat betekent niet dat er geen te gekke acts te zien zijn. Neem Shabazz Palaces. Laat je niet misleiden door de Afrikaanse doeken om het drumstel en de conga’s. Dit is geen blije band, maar een uit de ruimte neergedaald hiphop duo dat live drumstel, drumcomputers en samplers bespeelt met een duidelijke boodschap. „Ik kom uit Amerika waar we praten met geweren”, rapte Ishmael Butler. Op tracks als ‘Welcome to Quazarz’ maakte het duo invoelbaar hoe vijandig en buitenaards Amerika nu kan voelen voor een zwarte man. Met strakke armgebaren, vervreemdende road trip-visuals en laskapbrillen, overtuigen ze als geen ander. De boodschap van Butler voelt nooit opgedrongen, maar wel dringend en oprecht.

Ook zo goed in BAR, een dag eerder, was de orgastische podiumkunst van !!! (spreek uit: chk chk chk). Qua geluid doet de Californische dancepunkband denken aan LCD soundsystem, maar het is vooral zanger Nic Offer die de zaal al neuspeuterend en microfoon opetend, compleet wist te verleiden. Ook Acid Arab liet dezelfde ruimte een dag later kolken. Met Arabische en Turkse zang en oosterse melodielijnen toverden de makers van Musique de BAR om tot dampend oosters badhuis. Live schakelde het Parijse houseduo er echt een clubtandje bij. De rookmachines gingen meteen op volle kracht aan, net als de kickdrum, die bleef tot de eerste break met oosterse blaasinstrumenten klonk.

Tegenvallende headliners

De echte headliners zoals Joey Bada$$, Little Dragon en Banks stonden twee deuren verder bij Annabel en vielen soms wat tegen. Bada$$ begon bijna drie kwartier te laat, iets wat helaas vaker gebeurde dit festival. Hij rapte strak, met een goede flow, maar na oudere nummers zoals ‘Christ Conscious’ vielen de tracks van laatste album All-Amerikkkan Bada$$ tegen. Banks haar muziek is er in de laatste jaren ook op achteruit gegaan en het is de vraag waarom ze nu op het podium stond. Ook Little Dragon, die een paar jaar terug nog een geweldige show neerzette op Pitch, voelde ondanks de geweldige Björk-jurk van zangeres Yukimi Nagano een beetje gedateerd. Danny Brown wist daarentegen in Rick Ross-trui met even cartooneske zang als bewegingen wel te overtuigen. Hij zong met samengeknepen stem en gebruikte explosieve breaks die Annabel meteen losmaken op vrijdag.

Answer Code Request en Ryan Elliott, dj’s uit de Berghain, lieten daarna horen hoe verfijnd techno en house kunnen klinken in Perron. Answer Code Request sloot af met een te gekke housetrack van Shed en wist door fijne subtiele melodielijnen door deze klassieker van Dave Clarke er precies op het juiste moment in te mixen, het publiek mee te nemen in een rollende groove. Maar dat geluid! De bas dreunde zo hard tegen de zijkanten dat alle fijne details in zijn set verloren gaan. Op zaterdag, toen de drie leden van het Britse Hessle Audio label – Pangea, Pearson Sound en Ben UFO – elkaar in de dj booth afwisselden, was dat nog niet beter. De percussie in de Randomer-track die Pearson Sound starte verbleekte bij het gekletter van het metaal van de prullenbakken die meetrildlen tegen het beton op de grond.

REC. bood dit jaar een afwisselende line up. Er waren leuke verrassingen en soms ijzersterke live acts, maar met meer focus in het programma, betere logistiek, voedselkraampjes en beter geluid valt er ook nog wat te winnen.