Column

De klikspaan in onszelf

Lees even rustig mee. „Door de commotie die is ontstaan rondom Spacey in relatie tot verdenkingen van seksueel misbruik vindt ING dat het niet wenselijk is om hem te laten optreden tijdens BusinessBoost Live.”

Je ruikt de angst. Die driedubbele buffer: ‘commotie’, ‘rondom’, ‘in relatie tot verdenkingen’. Vertaling: „Door de rook die is ontstaan in de buurt van Spacey en iets met verdenkingen van vuur vindt ING dat etc.’

Wat staat hier? Dat klikken loont. Als je maar genoeg commotie op gang weet te krijgen, gaat een bank (of een uitgeverij, of een theater) door de knieën en neemt maatregelen op basis van beschuldigingen.

Voor columniste Asha ten Broeke van de Volkskrant ben ik nu al op de verkeerde weg. „Geloof slachtoffers”, verordonneerde zij in een column over de zaak van Jelle Brandt Corstius die vijftien jaar geleden door Gijs van Dam tot seks zou zijn gedwongen. Ze vergat erbij te zeggen wie van de twee we moeten geloven; ze noemen zichzelf intussen allebei slachtoffer van elkaar. Daarom blijf ik zeggen: toch verstandig om niet op beschuldigingen alleen af te gaan.

Wat mij dwarszit aan de commotie rondom #MeToo in relatie tot verdenkingen van seksueel misbruik is dat het leidt tot allemaal deftige beschouwingen over de seksuele verhoudingen. Is dit nieuwe preutsheid? Een nieuwe feministische golf? Volgens mij knokten feministen vroeger voor gelijke rechten, niet voor het erepredicaat van slachtofferschap.

Nederland staat niet alleen. Die Welt ópende vrijdag met Kevin Spacey. Le Monde essayeerde of mannen eigenlijk wel klaar zijn voor de gelijkheid der seksen.

Zo maak je rauwe bonen zoet.

Anderhalf jaar geleden gonsde het van de terechte verontwaardiging over ‘klikturken’ die aan Ankara rapporteerden over Turkse Nederlanders die iets minder gedwee achter het Erdogan-regime aanliepen. Ebru Umar werd op grond van zulke kwaadsprekerij wekenlang in Turkije vastgehouden. Veel Turkse Nederlanders durfden die (en deze) zomer niet meer naar Turkije uit vrees te worden vastgezet op basis van commotie die rondom hen was ontstaan in relatie tot verdenkingen van steunen van een couppoging tegen Erdogan in 2016.

Ik haal dit maar even aan omdat ik denk dat het succes van #MeToo niet het succes is van de strijd tegen seksueel geweld, maar het succes van kwaadsprekerij. Overal smijten mensen hele en halve beschuldigingen naar elkaar, en dan maar hopen dat de beschuldigde eronder bezwijkt. Sigrid Kaag minister? Maar „haar kinderen lijken pro-terreur te zijn opgevoed”, aldus Likoed Nederland.

We hebben massaal de klikspaan in onszelf losgelaten. En het is een engerd.

Jutta Chorus (j.chorus@nrc.nl) schrijft op deze plek een wisselcolumn met Tom-Jan Meeus.