Recensie

Te mooi voor het volle leven

De nieuwe Volvo rijdt verfijnd en stuurt licht. Maar voor de Volvo-veteraan is hij te gelikt, vindt .
De Volvo XC60 bij Mobility Centre in Vlaardingen. Foto Peter de Krom

Ik open het kofferruim, bekleed met oogverblindend licht tapijt op vloer en wanden, nog witter dan het premium geperforeerde leer. En ik denk aan alles wat de vloerbedekking en bekleding van de nieuwe Volvo XC60 aan familiedrama wacht. Harige honden, geplette eieren, gebroken wijnflessen, afgevende spijkerbroeken, kotsende kleuters en modderlaarzen. De sporen van de ongelukjes die zich als jaarringen in zijn vacht graveren en zich als anekdotes in het clan–geheugen zullen prenten. Hoe mams de vuile ski’s eens dwars door het gesloten ski–luik wilde rammen, terwijl Fleur net de achterbank had ingewijd met aardbeiensiroop.

Ik gooi de klep weer dicht en weet: deze kroniek zal niet geschreven worden. De XC60 wordt de eerste Volvo die zijn bewoners uit smetvrees zullen sparen. Hij is te mooi, te schoon, te toonzaal voor het volle leven. Kijk hoe die in chroom gevatte houten sierlijst, van echt hout, met sierlijke designgolven onder het navigatiescherm en de ventilatieroosters door, over het dashboard slingert. Hoe de verchroomde startknop en de schakelaar voor de rij–instellingen – van eco tot dynamic en, je gelooft het niet, ‘offroad’ – als zilverwerk de middentunnel verluchten. Aanschouw de besmettelijk helle deurpanelen, die de leren schoenpunten van papa’s brogues niet zullen ontlopen. De schaafgevoelige twintig inch velgen, die elke dag opnieuw zijn doodsangst voor trottoirranden zullen voeden. Hij koopt All Stars, en de hond gaat eruit.

Ho, zwart leer kan toch ook? Ja. Maar in dat wit ligt zijn ziel besloten. Dit merk is multifunctioneel smart casual met een ruig randje; Overmatige verfijning schaadt zijn bewoonbaarheid.

Uitbundige huisstijl

Is het nog wel een Volvo? Het hangt ervan af hoelang je Zweeds rijdt en welk belang je aan tradities hecht. Voor de laatste generatie Volvo-rijders zijn ze al tweede natuur, het digitale dashboard met het staande multimedia-touchscreen of de T–vormige ledgrafiek van Thors hamer in de koplampen, het designsymbool van Scandinavische onverzettelijkheid. Ze verwelkomen de nieuwe, uitbundige huisstijl die Volvo in een soort omgekeerde reformatie van hervormde nuchterheid naar roomse edelkitsch katapulteerde. De rondborstige testosteroncarrosserie spreekt nu marktconform fiere crossovertaal. De uitbuikende achterlichten met de typerende ‘heupen’ zijn een wrede vertekening van het Volvo-DNA. Maar heus, de nieuwe doelgroep zal geen traan laten om het afzweren van Volvo’s stugge, rechthoekige vormen of de klassieke vijfcilinders: ook weg. Alle grotere modellen, ook de enorme XC90 waarvan de 60 de kleine maat is, worden aangedreven door tweeliter viercilinders, diesel, benzine of hybride met stekker.

Met zijn vijfsterrenuitrusting en een orgie aan veiligheidsvoorzieningen kan de XC60 zich voor het eerst met glans vertonen in de eredivisie van geslaagde hoogzitters: Audi Q5, Mercedes GLC, BMW X3. Hij voldoet aan alle toelatingseisen waarvoor de eerste XC60 op tiende punten zakte. Hij rijdt verfijnd, stuurt licht, het afwerkingsniveau was nooit beter.

Voor een veteraan als ik, die hechtte aan de soberheid van Volvo’s pre-exhibitionistische dagen, zou het geluid van de T5 – benzine, 254 pk – uit oogpunt van comfort en dynamiek geen breekpunt mogen zijn. Hij klinkt als een natte krant, maar is snel en ongetwijfeld stiller dan de afgedankte vijfcilinderblokken. Nostalgie is zinloos: bij Audi, Mercedes, BMW krijg je in het genre voor dit geld ook viercilinder turbo’s. Toch mis ik om meer dan sentimentele redenen de ronde, zangerige klank van de oude motoren. Hun romige muur van geluid gaf het merk zijn onverwisselbare stem. Het milieumotief voor de motorenwissel moeten ze me bij Volvo trouwens nog eens uitleggen. De T5 verbruikt met 1 op 9 fors te veel. En dan reed ik nog netjes, zonder passagiers, wintersportbagage en designhond. Dringend gewenst: een grotere tank. Voor zo’n slokop is 60 liter echt te weinig.

Met een zekere weemoed zie ik het etiket met het opschrift ‘Safety Vests’ op de vloermatten voor en achter. Daaronder ligt het oude, zorgzame Volvo waarmee ik opgroeide, het merk van de eerste gordelverklikker en de driepuntsgordel, in letterlijke zin begraven.

Excellente auto, maar als het per se iets crossoverachtigs moet worden, zou ik de V90 Cross Country nemen. Er kan meer in, hij heeft ook vierwielaandrijving, hij rijdt goed, lijkt meer op een Volvo en de diesel haalt nog 1 op 15.