Column

Het gaat om macht én seks

Het houdt niet op, elke dag vallen er nieuwe verboden vruchten uit de #MeToo-boom. Acteur Kevin Spacey stond zich nog te verontschuldigen voor seksueel misbruik in 1986 van een jonge mannelijke collega, toen Dustin Hoffman moest bekennen dat hij een jaar eerder een 17-jarige stagiaire in de billen had geknepen en haar bij het ontbijt om „een hardgekookt ei en een zachtgekookte clitoris” had gevraagd. (Toen wist ik opeens waarom ik Hoffman als acteur altijd een nogal zacht ei had gevonden.)

Na Harvey Weinstein is ook een andere prominente filmproducent, Brett Ratner, beschuldigd door allerlei jonge actrices. Wat mij in hun verhalen opviel, was dat Ratner net als Weinstein zijn slachtoffers bij voorkeur in een hoek dreef om vervolgens te masturberen. Je hoort tegenwoordig vaak zeggen dat het de daders niet om de seks, maar om de macht gaat, maar ik moet toch constateren dat ze er ook dolgraag bij klaarkomen. Als het hun alleen om de macht te doen was, konden ze volstaan met het bevel aan hun stagiaires om tien keer per dag de pantoffeltjes te brengen.

Intussen trad James Fallon, de Engelse minister van Defensie, af omdat hij vijftien jaar geleden tijdens een diner zijn hand op de knie van een journaliste had gelegd. Misschien zocht hij toevallig een gebakken eitje dat van zijn bord was gegleden, maar het vermoeden bestaat dat het geen incident was. In Westminster circuleert zelfs een lijst met de namen van liefst veertig Conservatieve Lagerhuisleden die hun handen niet konden thuishouden.

Wat doen we trouwens met de Nederlandse defensie nu uit een reportage in de Volkskrant blijkt, dat er soldaten bij ontgroeningsrituelen worden mishandeld en aangerand („vinger in de kont”) door coke snuivende meerderen? Misschien moeten we het leger vervangen door de zedenpolitie.

En laten we vooral niet denken dat de Nederlandse politici buiten schot kunnen blijven als deze #MeToo-trend doorzet. Ik heb mijn bronnen en ik kan u verzekeren dat er de afgelopen dertig jaar minstens één hand van één Nederlandse politicus op één knie belandde die daar niet om gevraagd had. Nee, niet de mijne, ik heb nooit met politici gedineerd, ik kijk wel uit.

Mijn hemel, hoeveel filmmensen en politici houden we over als het zo doorgaat? Misschien alleen Wilders, want die krijgt, met al die veiligheidsmensen om zich heen, nooit de kans om zich ontuchtig te gedragen. Zou hij daarom steeds chagrijniger worden?

Misschien kunnen er straks helemaal geen speelfilms meer gemaakt worden en moeten alle parlementen worden ontbonden. Overdrijf ik nu? Ik wijs er maar even op dat Netflix de opnamen van House of Cards, waarin Kevin Spacey speelt, al heeft stopgezet. En wie wil er nog oude afleveringen van The Cosby Show uitzenden, die gezellige serie met die gezellige brombeer Bill?

De kans bestaat – de buitenkans zelfs – dat #MeToo ook president Trump de kop gaat kosten. Er zijn nogal wat vrouwen die al vóór zijn verkiezing over zijn seksistische gedrag belastende verhalen vertelden en die nu klagen dat er niets met hun beschuldigingen is gedaan. Sommige vrouwen zouden juridische stappen overwegen.

Geen speelfilms en tv-series meer, geen parlementen, geen leger, geen Trump – we gaan ons nog kapot vervelen.