Recensie

Een mijmering zonder uitschieters

Foto Rob Ball/Redferns/Getty

Wat de muziek van The War on Drugs aantrekkelijk maakt, is hetzelfde als waardoor het soms afstotelijk is. De prominente drums, gespeeld door Charlie Hall, spelen onafgebroken hetzelfde ritme, in goeddeels hetzelfde tempo, nummer na nummer. Woensdagavond, tijdens het eerste optreden van The War on Drugs in een uitverkochte Afas Live in Amsterdam, zorgde dit voor een stuwende cadans, maar het had ook een afstompend aspect. Alsof de mens een drummachine was geworden.

Binnen het universum van de Amerikaanse band The War on Drugs is dit een onverwachte keuze. Want de muziek van de groep rond voorman/gitarist Adam Granduciel is juist subtiel en uitgewerkt tot in de celkern, ook live. Er zijn weinig hedendaagse bands te bedenken die met zes man zo’n verfijnde stroom in elkaar gehaakte klankvariaties weten te creëren. De elektrische piano, de saxofoon, de pedal steel-gitaar, en daar bovenuit Granduciels gitaarsolo’s, zich uitbreidend als gesmolten goud, spelen onnadrukkelijk hun flarden uit de traditie: uit Americana, country en West-Coast-grandeur.

Granduciel zelf zingt dun en onverstaanbaar, maar ook bekoorlijk, dankzij zijn Dylan-achtige klaaglijke stembuigingen.

Na twee succesalbums, Lost In The Dream (2014) en het nieuwe A Deeper Understanding, trekt de groep nu genoeg publiek om twee avonden de Afas Live te vullen. Je kunt je afvragen wat de aanhang verwacht van de introvert spelende Granduciel en band. Op een donker podium, verstopt achter lang haar, biedt hij geen opwinding of uitschieters, eerder een hoogwaardige mijmering. Pas tegen het eind brak de muziek los uit monotone drums en kabbelende akkoorden, in de uitgesponnen versie van ‘Under The Pressure’, met daarin bijzondere, dub-achtige saxofoon-effecten en een vlammend gitaarduel.