Column

Een historische honkbalnacht die wel erg lang duurde

Zap De moeder aller nachtelijke sportwedstrijden is de laatste wedstrijd van de World Series, de finale van het Amerikaanse honkbalseizoen. Onze tv-recensent bleef wakker en hoopte op spektakel.

World Series: Los Angeles Dodgers vs. Houston Astros (Fox Sports)

De nachtkijker is een kwestie van kip of ei. Bekijkt een man bij nacht en ontij sportwedstrijden in verre oorden omdat hij televisierecensent is? Of is een man televisierecensent geworden omdat hij graag een goed excuus wil hebben om bij nacht en ontij sportwedstrijden op tv te bekijken? De moeder aller nachtelijke sportwedstrijden is de laatste wedstrijd van de World Series.

Zo fietste ik een uur na middernacht naar het huis van Daniël om daar de Los Angeles Dodgers en de Houston Astros te bekijken. Alles of niets, voor twee teams die dit seizoen al 175 wedstrijden speelden. In geen sport wordt de spanning zo onweerstaanbaar gecondenseerd als in honkbal.

Ik weet niet zo veel van honkbal, Daniël weet bijna alles. Bij Fox Sports kun je de wedstrijd volgen met Amerikaans of met Nederlands commentaar. Wij kozen uiteraard voor de Amerikanen. Kort na het begin van de wedstrijd – de pitcher van de Dodgers had vier ballen gegooid en Daniël was me nog van alles aan het uitleggen – ging er iets mis in de buurt van de eerste honk. Zenuwen bij de eerste honkman? Hoe dan ook: 1-0 voor de Astros. En even later 2-0.

We stootten elkaar aan: spektakel binnen vijf minuten! Dit werd in elk geval niet zo’n honkbalwedstrijd waarin niks gebeurde. We hadden beet! De nachtkijker werd beloond!

In de tweede inning raakte een van de Astros de bal goed en hard. Terwijl die bal door de lucht vloog, veerde ik op. Voor mij is dit het mooiste: een flyball die richting tribunes zeilt, maar waarvan tot het laatste moment onduidelijk is of het daadwerkelijk een homerun zal worden. Daniël keek naar het scherm en zei kalm: „vangbal”. Dat is het oog van de honkbalkenner, dacht ik. Een seconde later werd de bal gevangen. Door een dolenthousiaste fan op de tribune.

Schitterend, maar zo stond het na anderhalve van de negen innings al 5-0 voor de Astros. De onvermijdelijke honkbalstatistieken rolden uit de televisie. In 1925 hebben de Pittsburgh Pirates in de World Series een achterstand van vier punten goedgemaakt. Maar vijf? In de World Series? Nog nooit. Achteraf was dat misschien het moment, het zal een uur of twee zijn geweest, waarop we naar bed hadden moeten gaan. Maar ja, dat doe je natuurlijk niet.

Dus volgde er een lange nacht: „Something’s got to break on the other side of the scorecard for this to get exiting”, zei een commentator rond kwart voor drie. Ik veerde nog af en toe op, Daniël zei „vangbal” en had steeds gelijk.

Toen de Dodgers vijf kwartier later 5-1 maakten (er is nog hoop!) hoorden wij: „They finally got the skunk out of the box.” Je leert in elk geval Engels van een nachtje World Series – al heb ik de precieze betekenis van dit stinkdierengezegde nog niet achterhaald.

Intussen moest Fox tientallen commercial breaks vullen (het blijft Amerikaanse sport) waarvoor in Nederland geen minuut reclametijd was verkocht. Men vertoonde clipjes over de spelregels van honkbal. Je kunt je afvragen of er onder de mensen die om tien over vier ’s nachts naar een honkbalwedstrijd zitten te kijken, er veel zijn die niet weten wat een honkslag is.

De Nederlandse werper Kenley Jansen van de Dodgers mocht om twintig voor vijf één inning pitchen – die kwam hij zonder kleerscheuren door.

Om één minuut voor vijf ging de allerlaatste Dodger uit op het eerste honk. De nachtkijker fietste terug naar huis. Afgaande op de hoeveelheid verlichte vensters in de stad waren de kijkcijfers niet overweldigend geweest.