Recensie

Jake Bugg krijgt in zijn eentje de kerk stil

Pop Jake Bugg liet zonder band zijn stem galmen in De Duif in Amsterdam.

Zingen in de kerk vergt nieuwe vaardigheden van een popzanger. Eenzaam op het altaar had Jake Bugg niets anders dan zijn stem, zijn gitaar en zijn songs. De 23-jarige zanger uit het Engelse Nottingham maakte een eredienst van de mooie liedjes die hij als braniegozer van de Britpop in luttele jaren bij elkaar schreef.

Bugg verdiende zijn sporen in rockzalen en op festivals waar praten door de muziek de norm is geworden. Hij trainde zijn stem, voerde een rockabillybandje aan en deed intussen een liefde op voor de americana, de roots en de grote songschrijvers uit de pophistorie. Na een uitzonderlijk debuutalbum in 2012, geschreven toen hij zestien was, viel hij in een donker gat van een bijna uitgerangeerd zanger die de hype maar moeilijk waar kon maken.

Jake Buggs laatste album Hearts That Strain.

Totdat hij zichzelf vorig jaar in Nashville terugvond, waar hij met muzikanten die nog met Elvis gespeeld hadden een plaat maakte voor de eeuwigheid. Op Hearts That Strain klinkt de invloed van James Taylor, The Bee Gees en Glen Campbell. Live speelt hij Campbells ‘Wichita Lineman’ en is er eelt gegroeid op zijn oudere werk. Moederziel alleen in de Amsterdamse kerk De Duif liet Bugg zijn stem vrijuit galmen, soms zonder versterking en altijd met de overtuiging van een man die weet waar hij voor staat. Geen hype meer, geen band meer, alleen een zanger die de strofen van zijn lied ‘Southern Rain’ strekte tot ver voorbij de collectezakken bij de uitgang.

Lees ook de recensie van Jake Buggs laatste album: Veelzijdige Jake Bugg maakt evenwichtig album

De kerk kreeg hij stil. Het applaus was daverend. Niet slecht voor een rockjongen met een Britpopkapsel.