Cultuur

Interview

Interview

Zanger Nick Mulvey maakt het warm in huis

Interview

Nick Mulvey combineert op zijn nieuwe album Wake Up Now een warm geluid met urgente kwesties. Dit weekend staat de Britse zanger op Crossing Border en So What’s Next?

Het eerste dat de Britse zanger en gitarist Nick Mulvey doet zodra hij de tourbus uitstapt? Yoga. Na een nachtelijke overtocht uit Engeland rollen hij en zijn tourmanager Omar nog voor het ontbijt hun matjes uit voor een serie oefeningen in de kleedkamer. „De indie-popmuzikant van nu leeft op yoga en sterke koffie”, grinnikt Mulvey. „Echt wat je noemt rock-’n-roll he?” Dat heeft Mulvey van zijn vader, zegt hij. Hij was biochemicus maar sinds zijn pensionering yogaleraar en boeddhist. En ook zijn moeder, klassiek zangeres in koren, leeft ‘mindfull’. Mulvey: „Ik vond dat vroeger allemaal niks, maar het is toch behoorlijk ingezonken.” Gretig vertelt hij over de spirituele boeken die hij leest van bijvoorbeeld yogi en spiritueel leider Ram Dass of Eckhart Tolle.

De in Cambridge opgegroeide Nick Mulvey (33) bezoekt Amsterdam in het kader van zijn nieuwe album Wake Up Now, waaraan een Europese tournee verbonden is. Komend weekend speelt hij met zijn band op het Crossing Border festival in Den Haag en op jazzfestival So What’s Next? in Eindhoven. Pop en jazz, die werelden zijn voor Mulvey al lang verbonden. Tot 2011 maakte hij vier jaar deel uit van de succesvolle experimentele jazzband Portico Quartet. Daarin bracht hij zijn spel op de hang, een Zwitsers percussie-instrument met een warm mystiek steeldrum-achtig geluid een hypnotiserende onderlaag.

In Portico werd een gemeenschappelijke liefde voor jazz en minimale, repetatieve klanken gedeeld. „Maar vooral de saxofonist en de bassist waren echte jazzmusici, zo heb ik mij zelf nooit gevoeld”, zegt Mulvey. „Op mijn hang voelde ik me vaak erg beperkt in harmonische mogelijkheden, omdat er maar negen noten zijn.” Ondanks dat de band genomineerd was voor de Britse Mercury Prize en het lekker ging, stapte hij uit de band. „Een juiste beslissing voordat het echt vervelend zou gaan worden. Het verlangen om zelf creatief te zijn, te zingen en gitaar spelen was groot.”

Bol van engagement

Al sinds zijn vorige album First Mind vol geraffineerd ritmische alternatieve popfolk met een opzwepend effect en de onweerstaanbare single Cucurucu valt Nick Mulvey op met zijn gerustellende, vrolijk meevoerende sound. Simpel: Mulvey maakt het warm in huis. Maar die aangename met Afrikaanse invloeden doordrenkte muzieksfeer is op zijn nieuwe album Wake Up Now ook paradoxaal: het album staat bol van engagement en urgentie - zijn onderwerpkeuze is bepaald niet licht.

Mulvey uit zijn zorgen over de wereldpolitiek en de machtsverhoudingen. In het lied Myela zingt hij over de trauma’s en onzekerheid van vluchtelingen. Maatschappelijke betrokkenheid toont hij ook in We Are Never Apart, waarin hij zijn bezorgdheid over oliewinning, milieuvervuiling en onderdrukking van burgers uit.

Wakker worden mensen, zegt hij. Er is veel aan de hand in de wereld. En tegelijk is er de berusting dat hij er niets aan kan doen. „Er gebeurt van alles waar geen grip op te krijgen is. Ik ben geen messias, het is niet dat ik de dingen helderder zie dan anderen.”

Wake Up Now is vooral een album over zelfonderzoek, zegt Mulvey. Als tekstschrijver, als muzikant en zijn nieuwe rol in het leven als vader van een zoon. Dat laatste komt terug in de hoop en doorzettingskracht die hij in veel van zijn liedjes laat terugkomen, als boodschap voor de toekomst. „We vergeten soms gewoon even naar de lucht te kijken. De schoonheid van het blauw te zien.”

Het spelen van muziek voelde altijd logisch voor hem. Mulvey is een autodidacte muzikant die zichzelf piano, gitaar en drummen leerde. Op zijn achttiende sprong hij in het diepe door een half jaar muzikale opleiding in Cuba te gaan volgen. Daarnaast studeerde hij ethnomusicologie. Zijn muzikale gehoor is een groot goed. Of hij zich nu in de muziek uit Cuba, Congo, Peru, Mali of de Oosterse muziek verdiept, Mulvey absorbeert snel de gitaartechnieken en weet op natuurlijke wijze stijlen te mengen.

Studio-klinisch

Op zijn eerste album speelde hij alles zelf in. Zijn tweede album werd elektronischer maar hij kwam muurvast te zitten in zijn liedjes. „Ik luisterde mijn demo-nummers terug, en alles was zó perfect en studio-klinisch dat het me irriteerde.” Het was de Britse producer Brian Eno die hem vorig jaar op het idee bracht nog eens goed naar het concept van de singer-songwriter te kijken en de vorm die daar bij is gaan horen: het geïsoleerde schrijven, de eenzaamheid. „Brian vertelde hoe hij houdt van communityzang en de saamhorigheid ervan. Hij heeft een koor met familie en vrienden. Dat bleef hangen.”

Ondertussen was zijn vrouw hoogzwanger. „Het was de laatste fase waarin je nog nauwelijks weg gaat en enkel het huis klaar maakt. We waren heel close en bespraken veel over onze families. De sfeer was ontspannen. Ik begon me te realiseren dat ik veel te controlfreakerig was geweest en dat ik voor de opnames van mijn nieuwe album een relaxtere sfeer moest gaan creëren.”

Mulvey, die Londen al een tijd terug verruilde voor een landelijker leven in Wiltshire nabij Stonehenge, nam zijn album op in Peter Gabriels fameuze Real World studiocomplex in de bossen. In de met hout afgetimmerde studio met veel daglicht die de naam ‘Wood Room’ draagt, zong hij met zijn band vol vrienden in een kring met zijn pasgeboren zoon in een wiegje, terwijl hun families er ook bleven logeren. „Een album met een familiegevoel, een bewust vrijere aanpak en meer levendigheid in de muziek. En nu ben ik met diezelfde vrienden op tournee. Gelukkiger kun je me echt niet maken.”