Recensie

Wolf Alice sprankelt in stijloefeningen

De Britse band Wolf Alice probeert de gitaarrock naar het heden te duwen, zonder zich te verlaten op ondersteunende elektronica. Kan de traditie van melodieuze Britpop en felle gitaarliedjes worden verrijkt? De groep rond zangeres/gitariste Ellie Roswell zoekt het op de tweede plaat Visions of a Life in tempowisselingen, uitwijdingen en plotselinge vergezichten van galm, en in de vocalen. Dat leidt tot een oppeppend en sfeervol album.

Roswell heeft een nogal dunne stem, maar dankzij de baaierd aan effecten die haar zang opsieren en het bijbehorende gitaargeluid wordt elk liedje een nieuwe stijloefening, niet modern maar afwisselend genoeg om te blijven sprankelen. Uitschieters zijn de langzame nummers, waarin een feeërieke klankrijkdom van glazige gitaarakkoorden en gedragen zangpartijen wordt aangeboord, zoals in ‘After The Zero Hour’.

Wolf Alice treedt op: 3/11 Melkweg, Amsterdam.