Waarom artwork op videobanden zo gruwelijk was

In de jaren 80 was de concurrentie tussen slasherfilms moordend. Een ode aan de videobandhoezen van horrorfilms.

Niet al te lang geleden kon je niet vanuit je stoel door filmcovers bladeren en een film uitkiezen. In deze video van Entertain The Elk wordt teruggeblikt op tijden dat je nog naar de videotheek (een soort offline, fysieke Netflix) ging om je film te halen. Toen de hoezen van videobanden bijna net zo belangrijk waren als de film die erin zat.

De illustraties moesten de bezoekers van videotheken trekken en hen overhalen toch echt The Texas Chainsaw Massacre te kiezen en niet I Spit On Your Grave.

Beide titels uit de jaren 70 legden de basis voor de opkomst van lugubere illustraties op videohoezen van horrorfilms. In de jaren 80 beconcurreerden slasherfilms elkaar op elke mogelijke manier. Iedereen wilde goor en griezelig artwork. Des te enger, des te beter de verkopen.

AIDA-methode

Het liefst plakten producenten op de hoes een sticker met in welke landen de film verboden was of gecensureerd. Dat betekende dat die nog beter verkocht. Wat maakte die videohoezen toch zo succesvol? De AIDA-methode, Attention, Interest, Desire, en Action. Een ode aan de videobandhoes: