Recensie

Vluchteling én superheld

Drama Regisseur Kornél Mundruczó zet een nieuwe standaard met Jupiter’s Moon. In zijn thriller annex vluchtelingendrama heeft de jonge Syrische Aryan superheldenkrachten.

Zsombor Jéger ontstijgt het aardse als de jonge Syrische Aryan in Jupiter’s Moon.

Films over mensen op de vlucht zijn de afgelopen jaren begrijpelijkerwijs vooral realistisch van toon en stijl. Hoe kun je schoonheid of het fantastische toelaten in verhalen die zo ernstig zijn, en eigenlijk geen escapisme verdragen? Film- en theaterregisseur Kornél Mundruczó (White God) weet echter als geen ander dat je soms de zwaartekracht moet tarten. Hij bewees het weer in zijn voorstelling Imitation of Life, vorige week nog te zien op het Spring in Autumn-festival in Utrecht, een fenomenale mix van theatrale en filmische interventies in een verhaal over de discriminatie van Roma in zijn thuisland Hongarije. En die omkering van waarden en werkelijkheden zet hij voort in Jupiter’s Moon, een bovennatuurlijke thriller annex vluchtelingendrama over de jonge Syrische Aryan die de grens tussen Servië en Hongarije probeert over te steken, getuige is van een terroristische aanslag en ontdekt dat hij superheldenkrachten heeft.

Het levert een film op vol actie en beweging, die naadloos navigeert van realistische scènes in de frontlinie van smokkelroutes en grensposten naar met drones geschoten momenten in een wereld zonder gravitatie, maar met niet minder gravitas. Daarmee zet Mundruczó een nieuwe standaard, net zoals Alfonso Cuarón dat deed in zijn dystopische Children of Men , waarmee Jupiter’s Moon veel geestverwantschap vertoont.

Het is geweldig om een film te zien met zoveel barokke ambitie: theatraal, stilistisch visionair, emotioneel. Ook waar dat allemaal uit de bocht vliegt. Een moedige film. Een film om te verdedigen. Om in te duiken. En dan uit op te stijgen.