Recensie

Sam Smith neigt te vaak naar aanstekerballades

Sam Smith heeft zijn winnende team niet veranderd. De Britse zanger brak records met debuutalbum In the Lonely Hour (2014), en werkte voor het tweede album goeddeels met dezelfde muzikanten, in dezelfde stijl. Het ligt voor de hand om Smiths galmende uithalen met geprangd gemoed voor ‘soul’ aan te zien, maar vaak is zijn zang daarvoor te weinig subtiel.

Toch omringt hij zich op The Thrill of it All, met de bekende soulkenmerken: het wiegende tempo, de gospelkoren en de gestileerde gitaaraccenten. Langzame blazers dragen zijn stem naar een klaaglijk hoogtepunt in ‘Midnight Train’. Soms zijn er mooie eigentijdse vondsten, zoals de schuifelende beats op de achtergrond, in ‘Say It First’. Sam Smith zucht en kermt, met veel volume. Door dat vocale vertoon schemert nu en dan een oprecht verlangen. Te vaak neigen de nummers naar aanstekerballades.

Sam Smith treedt op: 5/5 Ziggo Dome.