Column

Geblesseerd

Afgelopen zaterdag zat mijn geliefde hyerventilerend op de bank: zijn club, Tottenham Hotspur, zou spelen tegen Manchester United. Het was een soort Feyenoord-Ajax: zo’n wedstrijd die de gemoederen al weken van tevoren gaande houdt.

Maar dat was niet de enige reden dat mijn wederhelft, doorgaans een aardige jongen, inmiddels uit pure stress zijn tanden in de bankleuning had gezet. Het kwam ook doordat de vedette van de Spurs, Harry Kane, vanwege een blessure niet was opgesteld, wat voor dat team even catastrofaal is als een Real Madrid zonder Ronaldo of een Roda JC zonder Nathan Rutjes. In het uur voorafgaand aan de wedstrijd ijsbeerde mijn geliefde door het huis, stouwde elk social medium dat hij had vol met hoe verschrikkelijk het was dat Kane ontbrak, waarop hij vele likes en andere vormen van medeleven mocht ontvangen.

Ik lag al die tijd als een zielig hoopje DNA-puree op de bank: ik moest ongesteld worden en had inmiddels een dwarslaesie van de PMS: buikpijn, huilerig. Mijn lief leeft dan altijd mee en bracht ook zaterdag ieder uur een klein offer aan mijn lichaam (in de hoop het humeur dat het herbergde, gunstig te stellen) in de vorm van chocola, warme kruiken en kopjes thee. Het ontspande hem echter niet. De wedstrijd begon en nadat hij 81 minuten tegen het scherm had gebruld, kregen de Spurs toch een doelpunt tegen. Direct denderden er tientallen berichtjes zijn telefoon in: van vrienden en familie die ook de match volgden en hem nu sterkte wensten. Opeens had ik zo’n harde PMS-steek in mijn onderbuik dat ik flauw en van de bank viel.

Meteen was de geliefde het voetbal vergeten. Hij kuste me tot ik weer bij bewustzijn was, legde me op bed, haalde twee kruiken, zette me een ruif met paracetamol voor. Inmiddels was de wedstrijd afgelopen en het verlies van zijn club een feit. Mijn wrakkige toestand leidde hem af, ook al vloekte hij af en toe nog wel op United, terwijl ik ondertussen mijn hormoonspiegel beweende.

„Ik haat PMS”, snikte ik. „En ik kan er niets tegen doen.”

„Het is wat dat betreft net de Premier League”, zei hij. „Daar heb je soms ook door fysiek ongemak, zoals een blessure, pech.”

„Dus een vrouw is maandelijks geblesseerd”, zei ik.

„Zoiets.”

„Dus eigenlijk ben ik de Spurs die het elke maand een wedstrijd zonder Kane moeten doen,” zei ik, blij dat mijn geliefde eindelijk inzag hoe verschrikkelijk PMS is.

Hij viel even stil en moest toen keihard lachen.

„Overdrijven is ook een vak!”, hikte hij. Vrolijk liep hij de kamer uit en ik bleef verward achter, niet zeker of wat ik op dat moment van hem vond, aan hem of aan hormonen lag.

heeft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.