Recensie

Gamen met een vluchteling

In Bury me, my love moet je de Syrische vluchteling Nour begeleiden via Whatsapp-berichten. Treffend laat de game de emotionele ontberingen van een vluchtverhaal zien.

Syrische vluchtelingen trekken de grens over in Bury me, my love.

Nour is moe, schrijft ze. Ze wacht al twee dagen op het verlossende woord van de Servische grensbewakers die alle vluchtelingen stuk voor stuk aan het controleren zijn. Haar schoenen zijn kapot, de meeste tenten zijn aan families toegewezen. Als alleen reizende Syrische vrouw valt ze overal tussen wal en schip. „Sorry, ik moet minder klagen,” appt ze. Sussend reageert haar man Majd: ze hoeft geen sorry te zeggen. Het is een zware tocht, dat begrijpt hij.

Een vluchtelingenkamp. Een moeizame trektocht te voet door de Balkan. Een onbetrouwbaar, drukbevolkt bootje op de Middellandse Zee. Het zijn inmiddels bekende scènes. Bury me, my love is een samenraapsel van alle verhalen en documentaires over vluchtelingen van de afgelopen jaren. Maar de vorm is nieuw: het is een game die haar vertelling doet middels een WhatsApp-gesprek. De game is een coproductie van ontwikkelaars The Pixel Hunt, Figs en de Frans-Duitse zender ARTE, geïnspireerd door een stuk van de Franse journalist Lucie Soullier over de WhatsApp-gesprekken van een Syrische asielzoeker.

Je bent Majd, een Syrische man die in het grotendeels verwoestte Homs leeft. Zijn vrouw Nour zal als eerste vertrekken in een poging om Duitsland te bereiken. Via appjes spreken ze elkaar. Vaak rolt de conversatie zonder inbreng over het scherm, maar af en toe moet Majd advies geven bij complexe vraagstukken of reageren op de omstandigheden waar Nour zich in bevindt. Dan is het de beurt aan de speler: stuur je een blije smiley? Adviseer je haar om met de ene smokkelaar mee te gaan, of de ander? Of maak je liever een selfie om haar een hart onder de riem mee te steken? Ondertussen moet je goed opletten dat ze niet teveel geld uitgeeft, en kun je haar route volgen via een Google Maps-achtige kaart.

De conversaties tussen Nour en Majd zijn soms lief en grappig, soms donker of getekend door de ruzies die elk stel kent, vooral in tijden van crisis. De menselijkheid van de gesprekken en de lastige dilemma’s waar Nour tegenaan loopt, slepen je mee in het verhaal. Het is echter vooral de keuze om de game in ‘real-time’ te laten plaatsvinden die Bury me, my love effectief maakt. Een dag in de realiteit is drie dagen in Nours wereld.

Wachten op Nour

De appgesprekken duren meestal een paar minuten, daarna valt Nour stil. Soms slechts tien minuten, voordat je mobiel laat weten dat ze weer iets te zeggen heeft. Maar als ze na een beslissing om de onbewaakte grens tussen Turkije en Bulgarije over te steken plotseling urenlang stil is, dan maak je je zorgen. Wat zou er gebeurd kunnen zijn? De verleiding is groot om de snelheid van de game omhoog te draaien. Om er snel achter te komen of het nog steeds goed gaat met Nour. Meestal loopt het goed af: de batterij van haar telefoon was op, of het licht van de telefoon was te opvallend voor een trektocht door het bos. Tot die ene keer, wanneer Nour uren later reageert met een paniekerig audiobericht: opgepakt door de politie.

Wat opvalt is dat Bury me, my love niet probeert de personages als engelen af te schilderen. Mensen kunnen vreemde bokkensprongen maken als ze in een wanhopige positie verkeren: daarin is de stoere Nour geen uitzondering. Misschien sterft er iemand door haar toedoen op de reis. Misschien voelt ze zich zo in de hoek gedreven dat ze er met iemand anders zijn spullen vandoor gaat. Soms is wat ze doet volledig buiten de controle van de speler. Het kwaad is geschied; wat doe je nu?

Bury me, my love is een interessante ervaring die bijzonder treffend de emotionele ontberingen van verder bekende vluchtverhalen laat zien. Jammer dat de game waarschijnlijk niet verder komt dan preken voor eigen parochie: interesse in het thema is een must.