Recensie

Fassbender kan deze ‘Scandi-thriller’ niet redden

Thriller

Michael Fassbender speelt de hoofdrol en hij krijgt gezelschap van een ware sterrencast. Toch blijft thriller ‘The Snowman’ een moeizame aangelegenheid.

Michael Fassbender als Harry Hole in ‘The Snowman’

De voortekenen waren, zacht gezegd, niet goed. The Snowman, een verfilming van een boek van de Noorse thrillerauteur Jo Nesbo, kreeg ervan langs van recensenten in de landen waar de film eerder uitkwam dan in Nederland. Bioscoopbezoekers in de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk lieten het behoorlijk afweten. Zeer ongebruikelijk is dat zelfs regisseur Tomas Alfredson – bekend van Let the Right One In en Tinker Taylor Soldier Spy publiekelijk afstand nam van zijn film.

Tegenover de Noorse radio verklaarde Alfredson dat hij te weinig draaitijd had gehad, waardoor hij zo’n 10 à 15 procent van het script niet had kunnen filmen. Gevolg was dat hij met een legpuzzel kwam te zitten waarvan cruciale stukken ontbraken, zo ontdekte hij pas achter de montagetafel. Je vraagt je af hoe een ervaren regisseur zich in zo’n positie heeft kunnen manoeuvreren.

Bij zoveel beroerde berichten vooraf kan de film eigenlijk alleen nog maar meevallen, zou je denken. Toch is dat helaas niet zo. Zelden blijkt een film van twee uur zo onvoorstelbaar lang te zijn als The Snowman.

Waar ging het mis? Het eerste probleem is de vage held. Hoofdpersoon Harry Hole (Michael Fassbender) wordt nergens behoorlijk geïntroduceerd en krijgt nauwelijks sprekende karaktertrekken. De alcoholische maar geniale speurder is de vaste hoofdpersoon van de misdaadromans van Nesbo en kan rekenen op een trouwe schare vaste lezers.

Alfredson moet ervan uit zijn gegaan dat alleen de ware Nesbo-fans naar de bioscoop zullen komen, want hij doet geen enkele moeite om ook de nieuwkomers welkom te heten. Waarom Harry zo moeizaam uit zijn ogen kijkt, waarom hij kennelijk zo’n zooitje van zijn leven heeft gemaakt – dat blijft schimmig.

Tweede probleem: gebrek aan samenhang. Fassbender krijgt gezelschap van een bonte stoet topacteurs, afkomstig uit alle uithoeken van de wereld: Charlotte Gainsbourg (Frankrijk) als de ex van Harry, J.K Simmons (VS) als een corrupte industrieel, Toby Jones (Verenigd Koninkrijk) als een politiechef. Maar al die acteurs zijn buitengewoon verschillend en ook op geen enkele manier op elkaar ingespeeld.

Derde probleem: varen op routine. Een van de producenten is Martin Scorsese, die aanvankelijk op de rol stond om de film zelf te regisseren. Later is Alfredson erbij gezocht als regisseur. Maar is er iemand geweest die The Snowman echt wilde maken uit liefde voor dit verhaal, voor dit materiaal? Een van de acteurs? De regisseur misschien? De producent? Aan de film is dat in ieder geval niet af te zien. The Snowman lijkt voor iedereen vooral een routineklus te zijn geweest, en dan kan er gemakkelijk iets misgaan.

Vierde probleem: herhaling. The Snowman zit gewoon te laat in de cyclus van ‘scandi noir’, die de afgelopen jaren zo populair was. Inmiddels hebben we het echt gezien, al die sneeuwlandschappen, de gedeprimeerde speurder, de samenzwering van een corrupte maatschappelijke elite en de seriemoordenaar die op hoogst creatieve wijze jonge vrouwen om het leven brengt. Dat is een formule die nu echt is uitgewerkt.