Recensie

Een restje chemie en een hoop ressentiment

Romantische komedie

Twee exen hebben elkaar jaren niet gezien als hun zoon sterft. Wat hebben ze nog met elkaar gemeen?

Beppie Melissen en Gene Bervoets zijn exen op leeftijd.

Ze roest niet. Oude liefde. Maar sommige liefdes zijn in de loop der tijd toch zo verweerd en verteerd dat je je moet afvragen of ze nog wel op te poetsen zijn. Dat is in het kort de inzet van Oude liefde, over twee exen die elkaar sinds de hippietijd niet meer hebben gezien, en bij de dood van hun zoon worden geconfronteerd met de vraag wat ze nog met elkaar gemeen hebben. Hun beroepen zijn symbolisch: zij is vroedvrouw; hij vermaalt gebak, snoep en andere zoetigheden tot veevoer. De een staat voor het leven. De ander voor, nou ja, misschien niet helemaal de dood, want dat doordraaien van lekkernijen kun je ook recycling noemen, maar in ieder geval voor het verval dat met het leven gepaard gaat.

Het zijn mooie ideeën, al zijn ze nergens echt in het drama geïntegreerd, waardoor ze nauwelijks reliëf aan de personages kunnen geven. Oude liefde is vooral een praatfilm – op de hei, in de fabriek, bij het graf. Al die gesprekken tussen pa en moe suggereren een restje chemie en een hoop ressentiment. Als er weer wat opvlamt lijkt het vooral bedoeld om een vastgelopen familieconstellatie in beweging te krijgen. Regisseur Nicole van Kilsdonk en scenarist Peer Wittenbols houden het licht, zoeken het evenwicht tussen romantische komedie over liefde op leeftijd en psychologisch drama. De film bestaat echter slechts bij gratie van flarden, van blikken, van onverwacht raak-poëtische oneliners, en af en toe sprankelende acteermomenten vol kleine intimiteiten.