Recensie

Whodunit met mooie plaatjes van Van Gogh

Beeld Cinéart Nederland

Loving Vincent is een animatiefilm in olieverf. De makers benadrukken graag het monnikenwerk: 125 kunstenaars schilderden in zeven jaar met de hand 65.000 ‘frames’ in, een seconde film kostte soms wel tien dagen. Want alles was geïnspireerd op, en moest dus in de stijl van Vincent van Gogh.

Dat doet een film vrezen die alleen om zijn esthetiek de moeite waard is. De bewegende Van Gogh. Maar tachtig minuten mooie plaatjes kijken is stomvervelend. Gelukkig is Loving Vincent een spannende whodunit met telkens verschuivend perspectief dat en passant ook een romantisch beeld van de persoon achter de gekwelde kunstenaar Van Gogh geeft.

Hoofdpersoon in Loving Vincent is de jonge Armand Roulin, de zoon van die postmeester Joseph uit Arles. Hij gaat een jaar na de dood van de schilder op onderzoek uit. Armand spreekt met iedereen die Vincent in zijn laatste dagen heeft getroffen. Was de schilder vrolijk of depressief, een gek of een interessante kerel? Was het moord, zelfmoord of een ongeluk?

Roulin vermoedt al snel moord. En als kijker ga je met de laatste spreker mee, omdat we dan in zwart-witte flashback diens herinneringen aan Van Gogh zien. Tot de volgende spreker alles weer ontkracht. Zo passeert het debat over Van Goghs dood de revue zonder dat het belerend wordt, en ontstaat uit al die mozaïekstukjes een vrij mild portret van de schilder als een eenzame, onbeholpen en misschien wel manisch-depressieve man.