Sneppen en grommen mag niet in deze Rotterdamse hondenspeeltuin

Rotterdam

Steeds meer baasjes weten ervan. Van heinde en verre komen ze naar hondenspeelplaats ‘Bello’. Er is wel één voorwaarde: alleen sociale honden zijn welkom.

Bello is niet alleen leuk voor de baasjes, die in het zonnetje even kunnen uitpuffen van wat dan ook, een kop koffie drinken en kletsen met andere baasjes, maar ook voor de honden. Foto’s Rien Zilvold

Willem kijkt onbewogen toe hoe James zijn neus langs mijn broekspijp laat gaan. Of nee, toekijken is het niet… Hij kijkt langs ons heen, als naar iets in de verte, maar van verte is geen sprake door de ondoorzichtige omheining. Misschien denkt Willem aan Toledo, waar hij vandaan komt. Zou hij dan niet huiveren? Maar Willem staat strak en onbewogen.

Hij is er een met een rugzakje, zoals Annemiek Mans dat uitdrukte toen ik een paar dagen eerder voor het eerst in Hondenspeeltuin Bello was. Het soort hond dat daar eigenlijk niet mag komen, „want alleen sociale honden zijn welkom.”

Maar toen Willem uit Toledo kwam, was hij een miserabel hoopje hond van nog maar 15 kilo. Honden worden van ondervoeding, verwaarlozing en mishandeling niet per se prettiger in de omgang, niet voor mensen, maar ook niet voor andere honden.

Willem deelde zijn lot met veel andere Spaanse windhonden. Ze worden ingezet voor de jacht op kleinwild, maar als ze niet voldoen, worden ze afgedankt. Willem had geluk, hij kwam uiteindelijk terecht bij Leo Stofberg (66). „Kijk,” zegt die, „hij verzet geen stap als ik blijf staan. Als ik ga lopen, blijft hij vlak bij me.”

„Willem is mijn engel,” zegt Sylvia Blans (56), vrijwilligster bij Bello. „Daarom gooi ik voor hem de speeltuin een uurtje eerder open. Hij is getraumatiseerd, hij kan niet met andere honden, alleen met James en Toya. Zo hebben ze drie kwartier in hun eigen roedel.” James en Toya zijn podengo’s, halfwindhonden, ook uit Spanje. „Toya zat in de dodencel in het asiel, klaar om vergast te worden. Dat gebeurt als niemand zo’n hond komt ophalen. James zat in Barcelona in het asiel. Die wilde niet meer eten,” zegt Stofberg, hun adoptiebaasje, de lijnen van de drie honden stevig in zijn hand, want het is twaalf uur, het tijdstip waarop Bello opengaat voor honden die wel sociaal zijn.

Hondenspeeltuin Bello ligt in Blijdorp, verscholen achter het Vroesenpark en nagenoeg onzichtbaar voor de klanten van het naburige benzinestation van Tango. Vroeger zat hier een gemeentewerf, Bello huurt het terrein van de gemeente. Er staan een wip en een klimrek met loopplanken en er ligt een tunnel van brede plastic buizen. De hondenspeeltuin haalde in 2013 niet de finale van het Stadsinitiatief, maar dankzij de inzet van vrijwilligers en wat subsidie hier en daar is Bello er toch gekomen, eerst als pilot in Hoogvliet, nu met een permanente vestiging aan de Gordelweg.

Steeds meer baasjes weten ervan. Ze komen van heinde en verre: Leiden, Spijkenisse, Den Bosch, de Hoeksche Waard, Delft, Rotterdam natuurlijk, zelfs uit België, want zó leuk is Bello. Niet alleen voor de baasjes, die in het zonnetje even kunnen uitpuffen van wat dan ook, een kop koffie drinken en kletsen met andere baasjes, maar ook voor de honden die hier ongehinderd kunnen rondrennen en ravotten, vrijuit onder elkaars staart snuffelen en zich ongegeneerd uitschudden na een sprong in een bak met water zonder dat ze telkens tot de orde worden geroepen. Mits ze zich gedragen — natuurlijk, dus niet sneppen naar elkaar, niet grommen en happen en al helemaal niet bijten. Dat doen sociale honden niet.

Schoothondjes

Ik ben er op een mooie dinsdagmiddag in oktober — zonder hond, want ik heb geen hond. Daarom mag ik gratis naar binnen. Mét hond is het 2,50 euro per keer, voor twee honden betaal je 4 euro, een maandabonnement kost 18 euro. Annemiek Mans (32) heeft de speeltuin overgenomen van de oprichters. Haar hele leven draait om honden, zegt ze. Ze heeft er zelf drie, Ayla, Lotje en Pip, ze runt ook de stichting BuStaPit. De naam is de afkorting van bullen, staffordshires en pitbulls; de stichting houdt zich dus niet bezig met schoothondjes.

„We bieden noodopvang en bemiddelen bij het herplaatsen van deze powerdogs,” zegt Mans. „Honden met een rugzakje.” Want vechthonden, nog niet zo lang geleden in de mode, blijken thuis vaak niet te handhaven, waarna mishandeling en verwaarlozing volgen en de beesten het huis uit moeten. Zo is Mans ook aan haar eigen honden gekomen.

„Maar de hondenspeeltuin is dus voor sociale honden,” benadrukt ze nog maar eens. „Afgelopen zondag hadden we 300 honden in totaal, niet allemaal tegelijkertijd natuurlijk, dat gaat niet. Laatst hadden we een middag speciaal voor chihuahua’s, daar liepen er hier 121 van. Met die hondjes kan dat, maar je kan niet 121 labradors tegelijk hebben. Met twintig zit je al vol.”

Als bedrijfsleidster ziet Annemiek Mans volop groeimogelijkheden voor Bello. In januari opent de hondendagopvang, daar heeft ze speciaal een diploma voor gehaald. „Je kunt als baasje je hond niet altijd overal mee naartoe nemen. Dus als je hem een dagje kwijt wil, kan dat hier. We beginnen met een stuk of zes honden en willen dat langzamerhand uitbouwen tot tien.”

Er zijn nog andere plannen, zoals de Bello Expres. Die laatste gaat slecht ter been zijnde baasjes naar Bello brengen en daarna weer naar huis en dat voor een overzichtelijk bedrag. Beter voor de baasjes die anders nog nauwelijks buiten komen.

Annemiek Mans ziet het helemaal voor zich: Bello, het platform voor alle hondenzaken. Ze is al in gesprek met mogelijke partners. Puppycursussen worden al gegeven in de hondenspeeltuin, er is een hondenschool, er zijn al hondensportavonden en op elke tweede zondagochtend van de maand is er het bullenuurtje.

Met de vechthonden kwam de mode al even ter sprake. Kunnen de medewerkers van Bello zien welke honden trendy zijn? Sylvia Blans hoeft niet lang na te denken: „Labradoedels, een combinatie van labradors en poedels. Cavaliertjes zie je ook veel, je weet wel, die Pim Fortuyn-hondjes. We doen wel dingen voor speciale rassen, zoals laatst met die chihuahua’s. Kunnen de baasjes leuk over hun honden praten. Ja, het is ook wel sociaal werk wat we hier doen.”

Ze stoot me aan. „Kijk daar, de Bello-kraai.” De vogel zit op een randje en houdt de boel nauwlettend in de gaten. Als Blans een paar hondenbrokjes in zijn richting gooit, fladdert de rest van de familie tevoorschijn, de uitdrukking ‘een vliegende kraai heeft altijd wat’ in praktijk gebracht. „Elke hond die hier heeft gespeeld, krijgt een brokje bij het weggaan,” zegt Sylvia Blans.

Speellustig

Als ze mij twee dagen later weer ziet, zegt ze: „Heb je nou nog steeds geen hond?” Ze laat juist Leo Stofberg met Willem, James en Toya door de twee hekjes naar buiten, het ene gaat naar binnen open, het andere naar buiten — geen hond die zomaar ontsnapt. Zit Willem thuis in een kooi? „Ik heb wel een bench, maar gewoonlijk ligt hij op de bank. Ook wel eens in bed,’’ zegt Stofberg voordat hij in de auto stapt naar Ommoord. Wel druk zeker, drie van die honden? „Man, ik heb het nu ik met pensioen ben drukker dan toen ik nog werkte.”

Bij de ingang, aan de voorzijde van de houten opstal, komen de eerste speellustige honden al naar binnen. De acht maanden oude golden retriever Happy komt met zijn baasje Juliette Ros (20). „Ik woon aan de goede kant van Leiden,” zegt ze, „het is naar Rotterdam goed aan te rijden. Dit is ideaal. Happy luistert nog niet goed genoeg om los te lopen. Hier kan dat wel. Na een middagje met andere honden spelen heb je thuis geen kind meer aan hem.” Een gezin uit de omgeving van Den Bosch dat de herfstvakantie doorbrengt aan de Reeuwijkse Plassen is er met de beagle Mattie.

„We moeten wel eens een hond wegsturen,” zegt Sylvia Blans. „Honden hebben wel eens issues onderling en dan wordt het wel eens meer dan bekvechten.” Maar vanmiddag horen we alleen vrolijk geblaf.