Recensie

Ouwehoerende dansers op stoelen

De vier choreografieën rond ‘de stoel in de dans’ in de familievoorstelling van Introdans zijn geen van allen bijzonder interessant of grappig.

Al jaren speelt de stoel regelmatig een belangrijke rol in dansvoorstellingen. Denk alleen maar aan Café Müller van Pina Bausch uit 1978, waarin het toneel bezaaid is met stoelen. In de jaren daarna waren caféstoelen niet meer aan te slepen op de Europese podia, zoals in Bits and Pieces (1984) van Hans van Manen of het door Beyoncé geplagieerde Rosas danst Rosas (1983) van Anne Teresa De Keersmaeker.

Best een goed idee dus om, zoals Introdans heeft gedaan, een familievoorstelling rond ‘de stoel in de dans’ samen te stellen. Jammer genoeg zijn de vier choreografieën geen van allen bijzonder interessant, grappig evenmin (bij de première was de heerlijke, diepe buiklach van kinderen zelden te horen) en de stoel speelt vreemd genoeg nauwelijks een rol.

Vooral bij Nine Words van Angel Rodriguez is de reden waarom voor deze choreografie is gekozen een raadsel. Met grote halen van de ledematen, hier en daar een geflexte voet en tot slot geschreeuwde woorden is het een belegen poging tot hedendaags ballet. Aan een vergelijkbaar euvel lijdt Purple Fools van Mauro de Candia (een reprise voor Introdans).

Alexander Ekman is, met zijn gevoel voor ritme en timing, de bekwaamste dansmaker. Whim, fractured fairytale is een kort, absurdistisch en vrij abstract werk, met een flitsende armchoreografie, spartelende, schuddende bewegingen, en – op stoelen gezeten! – onverstaanbaar ouwehoerende dansers. Aardig, maar flinterdun. In het nieuwe Painting komt David Middendorps gebruik van technologie enigszins knullig over: man in huiskamer verdwijnt, dankzij kwalitatief matige overheadprojectie, in schilderij. Alwaar hij vrouw ontmoet – flauw!