Gemeenteraad Maastricht huurt zelf verslaggever in

Lokale pers

Bij raadsvergaderingen zou te weinig pers aanwezig zijn, dus gaat Maastricht zelf een verslaggever inhuren. „Journalisten komen alleen als er bloed gaat vloeien.”

De raadszaal van Maastricht. De politiek organiseert haar eigen tegenspraak. Foto Marcel van Hoorn/ANP

Gezocht: „Een jonge, professionele journalist met affiniteit met lokale politiek en Maastricht. Hij/zij draagt bij aan het begrijpen van de stedelijke problematiek en geef inzicht in het besluitvormingsproces van de gemeenteraad.” Dat is de functieomschrijving voor de verslaggever die ervoor moet gaan zorgen dat de Maastrichtse politiek beter onder de aandacht van de burgers gaat komen.

Voor de verslaggever (0,6 fte) trekt de gemeenteraad 36.000 euro uit, en nog eens 10.000 euro om het bereik van de verslaggeving te vergroten. De journalist wordt ondergebracht bij de lokale zender RTV Maastricht, maar diens bijdragen moeten ook via websites en social media hun weg naar de Maastrichtenaar gaan vinden.

Naar verwachting stemt de gemeenteraad van de Limburgse hoofdstad volgende week in met een proef voor één jaar. Het voorstel komt immers voort uit een eigen wens van de raad. „De persaandacht loopt steeds verder terug”, constateert GroenLinks-raadslid Coen van der Gugten. „Journalisten komen alleen nog naar raadsvergaderingen, als ze verwachten dat er bloed gaat vloeien. Bij de stadsrondes [commissievergaderingen] zie je vrijwel nooit iemand.”

Een groot deel van het benodigde budget komt uit besparingen op advertenties in het weekblad VIA Maastricht. „Het idee dat dit soort kranten ook echt huis aan huis komen, is stilaan achterhaald”, zegt Van der Gugten. „Bijkomend voordeel is dat de lokale omroep, die voor een groot deel op vrijwilligers drijft, een professionele impuls krijgt.”

Niet slaafs de agenda volgen

Andere gemeenten, zoals Heerenveen en Noordoostpolder, experimenteerden al eerder met zelf betaalde verslaggevers. Een deel van de experimenten mislukte, deels omdat de journalistieke onafhankelijkheid onvoldoende gewaarborgd bleek, weet Van der Gugten. In Maastricht gaat het volgens hem ook nadrukkelijk om organiseren van de eigen tegenspraak, luizen in de pels. „Natuurlijk zullen er onder de 39 raadsleden best mensen zijn die vooral een spreekbuis willen, maar het voorstel gaat uit van verslaggeving die niet alleen slaafs de agenda volgt. Het oppakken van dossiers en daarin dieper graven, onderzoeksjournalistiek, hoort daarbij.”

Bjorn Oostra, hoofdredacteur van De Limburger, vraagt zich af of het verstandig is „om op deze manier bijna 50.000 euro gemeenschapsgeld uit te geven. Hoe onafhankelijk kan zo’n verslaggever zijn? Schrijft hij onwelgevallige stukken over dezelfde raad die na een jaar moet beslissen over zijn doorbetaling? Onderzoeksjournalistiek doe je er ook niet even bij. Dat vergt veel tijd en een omgeving waar een verslaggever kan sparren.”

Dat zijn krant geregeld zou ontbreken tijdens raadsvergaderingen, noemt Oostra onzin. „In de steden volgen we in principe alle raadsvergaderingen. Alle commissies lukt niet. Maastricht heeft twee stadsverslaggevers. Daarnaast houden ook onderzoeks- en themaverslaggevers zich met de gemeente bezig.”