Recensie

Nepalese tradities ten grave gedragen

Drama White Sun laat het Nepal van na de bloedige burgeroorlog zien.

In White Sun begraven twee broers hun vader volgens oude religieuze traditie.

Na de dood van zijn vader keert de maoïstische strijder Chandra terug naar het afgelegen Nepalese bergdorpje waar hij opgroeide. Het is tien jaar na het einde van de burgeroorlog waarin de koning werd afgezet en Nepal een seculiere republiek werd.

White Sun laat zien dat oud zeer over die bloedige burgeroorlog zich nog vlak onder de oppervlakte bevindt. Net als Chandras vader is zijn broer Suraj een royalist, de broers ruziën over die ideologische tweedeling terwijl ze hun vaders lijk volgens een oude religieuze traditie een moeilijk begaanbaar, glibberig bergpad afdragen. Daarnaast snijdt de tweede, deels met Nederlands geld gefinancierde film van Deepak Rauniyar onderwerpen aan als het kastenstelsel, onderwijs aan meisjes, en vrouwenonderdrukking.

Elk personage verbeeldt een aspect van Nepal: het oude monarchisme dat begraven wordt, de kloof tussen traditie (de dorpsoudste) en moderniteit, twee kinderen als hoop voor de toekomst. Door zich middels een handcamera op de personages te concentreren en goede acteerprestaties aan zijn cast te ontlokken, lukt het Rauniyar grotendeels dat enigszins schematische scenario te verhullen. Zo biedt het boeiende White Sun een venster op een onbekende wereld: over Nepal worden nauwelijks films gemaakt.

Lees ook dit interview met regisseur Deepak Rauniyar: ‘Film kan helpen met de verzoening na een burgeroorlog’