Recensie

De fotograaf als kameleon

Fotograaf Desiree Dolron ging grasduinend door haar archieven voor een expositie in Grimm Gallery Amsterdam.

Desiree Dolron, Wigstock NY, 1997, 2017 Courtesy GRIMM, Amsterdam | New York

Hoe anders je kijkt naar je eigen werk als je dat een paar decennia laat liggen. Nadat de foto’s uit de grote voorjaarstentoonstelling in Singer Laren van fotograaf Desiree Dolron (1963) dit jaar goed en wel waren opgeborgen, dook ze haar archief in om met de blik van nu opnieuw te kijken naar vroeger werk. Grasduinend in al die archieven, als opmaat naar een groot overzichtsboek dat in 2020 zal verschijnen, kwam Dolron werk tegen waar ze nooit eerder iets mee gedaan had; foto’s die gepubliceerd noch geëxposeerd werden en die in sommige gevallen nooit werden afgedrukt. Voor Prelude: Forever Someone Else maakte ze in een aantal gevallen zelfs een andere selectie uit een contactvel van toen, omdat, zoals ze het zelf formuleert, „de tijd je blik verandert.”

In de vestiging aan de Keizersgracht van de Amsterdamse galerie Grimm laat Dolron nu een aantal series zien die ze maakte tijdens haar reizen naar de Verenigde Staten, Midden-Amerika, India en Pakistan. In niets hint dit vroege werk naar de grote, monumentale kleurencomposities zoals we die kennen van haar series Xteriors en Gaze. Op de zeker voor Dolron bescheiden zwart-witprints zien we een sfeervolle volle maan in een desolaat Californië, een Dominicaanse vrouw in avondlicht, portretten van een arm gezin in Kasjmir. Intiem, rauw en nergens opgepoetst. De foto’s die ze maakte tijdens het dragfestival Wigstock in 1997 van Amerikaanse travestieten doen wel wat denken aan het werk van Diane Arbus. Interessant ook zijn de foto’s waarop we een jonge Dolron zien poseren. In het ene beeld in een sexy topje met een korte jeans naast een dragqueen in tijgerprint, in het andere in traditionele kaftan en met een AK-47 in haar hand in Pakistan, midden tussen een groepje kindsoldaten. De fotograaf als een kameleon die zich aanpast aan haar omgeving; telkens weer iemand anders, telkens weer met een andere blik.