Stille Haagse kracht

Rutte III

De nieuwe minister van Volksgezondheid kent Den Haag tot in detail. De afgelopen jaren werd het rond Bruno Bruins stil, hoewel hij twee keer in opspraak kwam.

Foto Martijn Beekman/ANP

Het was de laatste jaren nogal stil rondom Bruno Bruins (Arnhem, 1963), de baas van uitkeringsinstantie UWV. Best opmerkelijk, want er woedde bij het UWV – er werken meer dan 19.000 mensen – een stevige storm. De laatste zes jaar moest Bruins bijna een half miljard euro bezuinigen en er werden duizenden werknemers ontslagen. Toch trok de bestuursvoorzitter publiekelijk slechts één keer aan de bel. Dat was vorig jaar april, bij de presentatie van de jaarcijfers. Stop met bezuinigen, was zijn boodschap aan het kabinet.

Bruno Bruins (VVD), de nieuwe minister voor Volksgezondheid, kent Den Haag tot in detail. Tien jaar geleden was hij korte tijd staatssecretaris van Onderwijs in het ‘rompkabinet’ Balkenende III. Hij was daarvoor zes jaar wethouder in Den Haag. Na zijn Haagse periode werkte Bruins onder meer als bestuurslid bij vervoersbedrijf Connexxion, en in 2012 werd hij bestuursvoorzitter van het UWV.

Bruins liet de stad nooit echt achter zich. Hij woont met zijn vrouw en drie zoons in Scheveningen en bleef actief VVD’er. Voor de laatste verkiezingen schreef hij mee aan het verkiezingsprogramma. Bruins was in zijn studietijd (Rechten en Bestuurskunde) lid van de Groningse studentenvereniging Vindicat en zat jarenlang in het bestuur van de chique Haagse Sociëteit De Witte. Daarover zei hij in 2011 tegen het blad Management Scope: „We zitten met drieduizend leden in het fraaiste monument van de stad. Alleen de overburen hebben een beter uitzicht, omdat ze op ons uitkijken.”

Lees ook over de collega’s van Bruins: Dit wordt het kabinet-Rutte III

Twee keer kwam Bruins de laatste jaren in opspraak. Vorig jaar stelden GroenLinks en de SP Kamervragen over het salaris van de UWV-top. Bruins verdiende 219.000 euro in 2015 – meer dan het ministerssalaris van 178.000 euro. En in de Wet Normering Topinkomens uit 2013 staat nu juist dat topbestuurders in de publieke en semipublieke sector niet meer mogen verdienen dan een minister. Volgens het kabinet was er niets aan de hand: Bruins zat in een overgangsregeling en zou langzaamaan minder gaan verdienen.

Een ander relletje ging over de benoeming van Bruins als voorzitter van de Raad van Toezicht bij de Nederlandse Publieke Omroep (NPO). Bruins werd benoemd door staatssecretaris Sander Dekker, partijgenoot en politieke vriend. In de Tweede Kamer klonk gemor over „vriendjespolitiek” en de vergelijking met ‘Noord-Korea’ viel. Maar Dekker wees de kritiek van de hand. Bruins bleef toezichthouder bij de NPO.

Na de noodkreet van vorig jaar ging het met zijn UWV weer de goede kant op, constateerde Bruins dit jaar bij de presentatie van het jaarverslag. In de verkiezingsprogramma’s zag hij goede voortekenen dat zijn organisatie op extra geld zou kunnen rekenen. Dagblad Trouw citeerde: „Ik ben blij dat die afslag is genomen.”

Dat blijkt ook uit het regeerakkoord: het UWV krijgt in totaal 70 miljoen euro per jaar extra voor persoonlijke begeleiding en verbetering van dienstverlening. Bruno Bruins kreeg met één openbare noodkreet en, ongetwijfeld, verfijnd lobbywerk precies wat hij wilde.