#Metoo

Beweging maakt vrouwen juist tot publiek bezit

Foto istock

De laatste tijd heb ik verschillende gesprekken gehad met jonge vrouwen die, nadat ze iets hadden meegemaakt dat onder het kopje sexual assault te scharen valt werden aangemoedigd of gedwongen om over het incident te spreken.

Het is een trend: hoe meer vrouwen seksisme – van catcalling tot verkrachting – publiekelijk aan de kaak stellen hoe beter. De samenleving moet weten hoe wijdverbreid het fenomeen is, de daders moeten aangepakt worden en bovendien is het niets om je voor te schamen.

Dat deze tactiek, recentelijk toegepast door de #metoo-beweging, daarmee precies doet wat het probeert te bestrijden – het tot publiek bezit maken van vrouwenlichamen en -ervaringen – lijken weinigen te beseffen.

Maar verhalen van meisjes of vrouwen die zich meer getraumatiseerd voelen door het achteraf publiekelijk aan de kaak stellen dan de assault zelf zijn mij niet onbekend. Het lijkt me aan slachtoffers zelf om te kiezen of ze hun ervaring willen delen. Bovendien doen bewegingen als #metoo weinig om daders aan te pakken. Maar duwen ze vrouwen aan de hand van talloze anekdotes - „ik werd in de rij voor de kassa ‘American beauty’ genoemd”- voornamelijk in de slachtofferrol.