Recensie

De blauwe plekken van een verwaarloosde jeugd

De nieuwe film van Noah Baumbach verscheen zonder enige vorm van aandacht op Netflix. Ten onrechte: The Meyerowitz Stories is een goede film met een spetterende cast.

Dustin Hoffman en Emma Thompson in The Meyerowitz Stories. Foto Netflix / iStock / Beeldbewerking NRC

Netflix heeft meer geld dan goed is voor een bedrijf. Dat leidt tot arrogantie en verspilling, zo blijkt keer op keer. Afgelopen vrijdag verscheen zonder enige vorm van aandacht de nieuwe film van gerenommeerde regisseur Noah Baumbach op de site: de tragikomische ensemblefilm The Meyerowitz Stories (New and Selected) – nogal pretentieus overigens, die ondertitel. Maar die heugelijke gebeurtenis is vrijwel iedereen ontgaan, omdat bij Netflix op dat moment alle aandacht uitging naar Mindhunter, de zoveelste productie over een serial-killer van edelpulp-regisseur David Fincher.

Fincher is een behoorlijk maatje groter dan Baumbach in de industrie. Hij kon wél een stevige push afdwingen van de afdeling marketing voor Mindhunter. Netflix bood voor journalisten zelfs geen mogelijkheid aan om The Meyerowitz Stories van te voren te bekijken, omdat de film nu eenmaal „een titel met lage prioriteit” is. In mei was de zender nog zo trots op de film, die de competitie van het filmfestival van Cannes had gehaald.

Enfin, zo gaat dat momenteel. Toch spijtig, want The Meyerowitz Stories is een goede film, die kan bogen op een spetterende cast – met rollen voor twee zwaargewichten, Dustin Hoffman en Emma Thompson, aangevuld met Adam Sandler en Ben Stiller; komieken die in het verleden al hebben bewezen dat ze – in handen van de juiste regisseur - ook goed kunnen acteren.

De juiste regisseur, dat wil zeggen: een perfectionist, die net zo lang doorgaat totdat hij een perfecte take heeft. Baumbach schreef zelf het scenario voor de film en het is opmerkelijk hoeveel kwaliteit hij weet te peuren uit een script, dat op zich niet zo veelbelovend is. Hoffman speelt de patriarch Harold Meyerowitz: een egocentrische beeldhouwer die nooit de carrière heeft gemaakt, die hij had gewenst. Terwijl collega’s hem links en rechts passeerden, moest Harold altijd les blijven geven. Maar een complete mislukking is hij ook weer niet, want hij was een inspirerende docent, die generaties studenten heeft gevormd.

Zoon Danny (Adam Sandler) heeft zijn muzikale talent verspild en woont weer bij zijn vader en diens derde vrouw Maureen (Emma Thompson), omdat hij in een scheiding ligt. Broer Matthew (Ben Stiller) is als enige in de familie rijk en succesvol, maar niet als kunstenaar. Hij is financieel adviseur van de sterren in Los Angeles, geen broodwinning waarmee hij veel respect afdwingt in het artistieke gezin Meyerowitz. Al hun oude en onuitgesproken kwetsuren komen naar boven als Harold in het ziekenhuis belandt met een hersenbloeding.

Grappige neuroses van artistieke types in New York – dat is op zich al eerder en beter gedaan, door Woody Allen. The Meyerowitz Stories valt ook in het bloeiende subgenre van films en boeken van de kinderen van creatieve ouders, die nog steeds de kwetsuren moeten verwerken van hun vrije opvoeding – oftewel verwaarlozing - in de jaren zeventig. Baumbach gebruikte de scheiding van zijn eigen ouders in zijn doorbraakfilm The Squid and the Whale (2005). In The Meyerowitz Stories laat hij de blauwe plekken zien van zo’n jeugd, als kinderen eenmaal volwassen zijn. Cruciaal is dat hij dat doet zonder te vervallen in hinderlijk zelfmedelijden of zelfbeklag.