Verzekeraars zien stijging fraude in wijkverpleging

Zorg

Zilveren Kruis vermoedt dat er voor 50 miljoen euro onterecht is gedeclareerd. Andere verzekeraars noemen geen bedragen.

Het aantal fraudegevallen in de wijkverpleging ligt veel hoger dan gedacht. Dat stelt Zilveren Kruis. De zorgverzekeraar denkt dat er in het afgelopen jaar voor ongeveer 50 miljoen euro onterecht is gedeclareerd en heeft in twaalf gevallen aangifte gedaan. Uit een rondgang van NRC blijkt dat ook andere zorgverzekeraars vermoeden dat zorgaanbieders in de wijkverpleging te veel declaraties indienen en te hoge zorgindicaties vaststellen.

In bijna alle gevallen gaat het om aanbieders die geen contract hebben gesloten met de zorgverzekeraar.

Zilveren Kruis, onderdeel van Achmea en de grootste verzekeraar van het land, komt vooral veel fraude tegen in de grote steden Amsterdam, Rotterdam, Utrecht en Almere. Het gaat om „bewezen fraude”, aldus voorlichter Christine Rompa. „We zien dat er snel bedrijfjes worden opgedoekt en dat de bestuurders daarna ergens anders weer opduiken.”

De zorgverzekeraar liet een half jaar geleden al weten dat er misstanden plaatsvinden in de wijkverpleging. Zorgaanbieders die geen contract hadden bij de zorgverzekeraar en dezelfde zorg aanboden als wel gecontracteerde aanbieders hadden soms twee keer zo hoge declaraties.

In de komende maanden volgen nog twintig extra aangiften. In totaal gaat het om 86 fraudegevallen. De andere zorgverzekeraars kiezen ervoor om geen bedragen te noemen.

Volgens Marie-José van Gardingen, voorlichter van zorgconcern CZ, is niet altijd duidelijk of het fraude betreft. „Soms weten zorgaanbieders niet hoe ze moeten declareren of hebben ze een groot ‘zorghart’. Dan leveren ze meer zorg dan vergoed kan worden”. Van Gardingen zegt dat het bij CZ Group niet gaat om miljoenen, maar om honderdduizenden euro’s aan fraude. Menzis kan geen bedragen noemen, dat is „lastig”, aldus voorlichter Joeri Veen. De zorgverzekeraar probeert vooral recidive te voorkomen. „Het opsporen van fraude is juridisch moeilijk rond te krijgen. Hier zit veel tijd en onderzoek in”.

Volgens Veen maakt een aantal zorgaanbieders slim gebruik van de mazen in de wet door bij zowel gemeenten als verzekeraars declaraties in te dienen. Gemeenten zijn via de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) verantwoordelijk voor zorg aan huis, terwijl de langdurige zorg van de wijkverpleegkundige sinds begin 2015 valt onder de gewone ziektekostenverzekering.

„De wet klopt gewoon niet”, stelt Chris Oomen directeur van de kleine zorgverzekeraar DSW. Daar ligt volgens hem het probleem, „Je hoeft als zorgaanbieder geen contract te hebben met de verzekeraar, je mag zelf de zorgindicatie bepalen en de zorg verlenen. Dat is een opmaat naar fraude.”

Oomen wil benadrukken dat het overgrote deel van de zorgaanbieders goed werk levert. De voorlichter van Menzis voegt daaraan toe dat „we niet moeten doen alsof het gros van de wijkverpleegkundige zorg frauduleus is”.