Recensie

Dweezil Zappa blijft spelen in de geest van zijn vader

Zoon Dweezil wijdt zich aan het kundig reproduceren van Frank Zappa’s songmateriaal. De show kwam laat los uit de sfeer van klakkeloze verering.

Dweezil Zappa Foto Getty Images

Frank Zappa, was dat niet de revolutionaire muziekvernieuwer, de meedogenloze humorist en een van de grote originals uit de pophistorie? Jazeker, dat was hij, in de 52 jaar die hem gegeven waren voordat hij in 1993 stierf aan kanker. Zoon Dweezil, inmiddels ook al 48, wijdt zich aan het kundig reproduceren van pappa Zappa’s songmateriaal.

Maar met de Zappafamilie is intussen iets vreemds aan de hand. Sinds de dood van Franks weduwe Gail in 2015 verbiedt zoon Ahmet (de jongste) zijn broer Dweezil op te treden onder de naam ‘Zappa Plays Zappa’, wat de virtuoos gitaar spelende oudere broer jarenlang deed. Op het affiche staat nu ‘50 Years of Frank: Dweezil Zappa plays whatever the fuck he wants’. In de praktijk is dat elke avond hetzelfde, met nadruk op materiaal van de Mothers Of Invention-albumklassiekers Freak Out! (1966) en Over-Night Sensation (1973).

Dweezil geeft het eerbetoon aan zijn vader vorm met een briljante club muziekprofessionals. Tussen een extra zanger/gitarist en twee multifunctionele zangeressen op fluitjes, kazoo, saxofoon en toetsen werd het een bonte avond die het helemaal moest hebben van het fantastische songmateriaal dat Frank Zappa naliet. ‘It Can’t Happen Here’ voerde terug naar 1966 en het tijdperk van ‘freak outs’, atonale zang en imaginaire solo’s op een omgekeerde gitaar. Het jengelende kermisorgel in ‘Cruising for Burgers’ en de met stalen gezichten gereproduceerde orkestversie van het James Bond-thema verwezen naar Frank Zappa’s hoogstaande gevoel voor ironie. Het virtuoos gezongen ‘Studebaker Hoch’ eerde zijn melodisch vernuft.

De zangeressen maakten gezellige meezingversies van ‘Cosmik Debris’ en ‘Wind up Working in a Gas Station’. De geest van Zappa Senior waarde rond in ‘Let’s Move to Cleveland,’ waarin Dweezils razendsnelle gitaarspel werd afgewisseld met een hoempabeat. Pas aan het eind kwam het optreden los uit de sfeer van klakkeloze verering, met rare fragmenten uit jaren tachtig-hits die door hun surreële aanwezigheid prima pasten in de gekte die Frank Zappa eigen was.

Waar het Dweezil aan ontbrak was het gevaar, de radicale vernieuwing en de opwinding van muziek die je nooit eerder gehoord hebt. Later dit jaar speelt hij ‘orchestral favourites’ met het Noord Nederlandse Orkest. Daar komt hij hopelijk voor nieuwe uitdagingen te staan.