Recensie

Snoezig ‘Brigsby Bear’ heeft zelfs voor kidnappers begrip

Komedie

‘Brigsby Bear’ wil met welbewuste kinderlijkheid – naïeve twintiger staat na jaren opgesloten te zijn geweest ineens in de realiteit – de cynische wereld op een afstand houden, maar is eigenlijk een vrij conventionele komedie.

Kyle Mooney als ‘bubblekind’ James.

Kinderen die ontsnappen uit een gesloten, virtuele wereld die door hun ouders, een sekte of ontvoerders is geschapen. Zo’n gegeven kan stof bieden voor arthouse (Dogtooth), drama (Room) en komedie (Blast from the Past).

In dat laatste geval blijkt de naïviteit van het ‘bubblekind’ in de echte wereld aanstekelijk en bevrijdend. Zo gaat dat ook in Brigsby Bear, waar de twintiger James als baby is ontvoerd door het echtpaar Jane en Ted. Hij groeit op in een schuilkelder diep in de woestijn waar zijn vertier bestaat uit wekelijkse VHS-tapes van Brigsby Bear Adventures, een lief-oubollige kinderserie in jarentachtigstijl. Kidnapvader Ted neemt die zelf op en chat er onder aliassen over met James via een gesloten versie van internet. Als de politie James bevrijdt, is hij toe aan seizoen 25, aflevering 34.

Zo krijgen James’ echte ouders een 25-jarig kind in huis dat in de veel te grote nieuwe wereld vastigheid zoekt in zijn obsessie met Brigsby Bear, een serie met één fan. Dat verandert als de uitgelekte Brigsby-tapes een hit worden op YouTube: James vindt bondgenoten in zijn streven een grote Brigsby Bear-film te maken. Ouders en psychologen vrezen dat hij zo blijft hangen in een schijnwereld waar het gelaat van kidnapvader Ted (Mark Hamill, alias Luke Skywalker in Star Wars) tegelijk schurk en zon is.

Brigsby Bear put uit actuele bronnen: helikopterouders, onwil op te groeien, doe-het-zelf-fancultuur. Het is een staaltje van twee, die ongrijpbare trend om met welbewuste, uitdagende kinderlijkheid de cynische, coole wereld op afstand te houden. Maar anders dan de vervreemding die Wes Anderson of Michel Gondry daarmee oproepen, mikt de twee van Brigsby Bear op de vertederde glimlach: het is een vrij conventionele vis-op-het-droge-komedie. De aanstekelijk lieve cast en een script dat zelfs voor de kidnappers begrip opbrengt, voert je in rozige stemming naar een wat gemakzuchtige finale. Soms ontroert Brigsby Bear, maar nooit diep. Daarvoor is de snoezigheid net wat te bestudeerd.