Recensie

Racoon hamert, maar borduurt ook

De Zeeuwse band Racoon heeft zich voor hun nieuwe album verder toegelegd op verfijning. Gitaren zijn bijna steeds akoestisch, drumpartijen strelen in plaats van stampen, de zangstem stamelt zachtaardige syllaben.

Ieder nummer op Look Ahead and See the Distance kreeg daarbij een eigen signatuur: de van ‘The Fool On The Hill’ geleende fluit in ‘The Battle of Springtime’, de schuifelende reggae-beat van ‘Motherfather’, en de toch nog galmende bombast aan het eind van ‘Bring It On’, als alle instrumenten opgloeien en zanger Bart van der Weide zijn stem voor eenmaal verheft. De verfijning werd hier hoogwaardig uitgevoerd, met aandacht op de vierkante millimeter: in de coulissen van de melodie doemen submelodietjes op, of bijdragen van gitaar.

‘Look Ahead’ begint met een ferm couplet en lijkt dan op te lossen in het refrein, zo ijl vervliegen de akkoorden, zonder zoet te worden. Racoon hamert waar het nodig is, maar kan ook borduren.