Recensie

Liz Snoijink is giftige eega in komedie ‘De man van je leven’

In ‘De man van je leven’ naar de roman van Arthur Japin zorgt actrice Liz Snoijink als jaloerse echtgenote voor een heerlijk giftige mix van komedie en drama.

Susan Visser en Liz Snoijink in ‘De man van je leven’ Foto’s van Kurt van der Elst

Bij herhaling reppen de acteurs over ‘toeval’ en een ‘toevallige samenloop’. In De man van je leven door Arthur Japin heerst empathisch vooruitzien: de zeer zieke Tilly gunt haar echtgenoot Marius een gelukkig liefdesleven – ook na haar eigen dood. Dus meldt ze Marius aan voor een datingsite, waarop ene Iris reageert. Iris bezoekt haar droomman in zijn vakantiehuis op een eiland. Maar tot haar verbazing treft ze daar niet hem, maar zijn zieke echtgenote Tilly aan. Als Marius dan eindelijk zelf zijn entree maakt, beleven we het begin van een komedie vol intriges, verwikkelingen en ‘toestanden’, zoals dat in ouderwetse zedenkomedies heet.

Giftige jaloezie

Want Marius kent Iris al. Hebben ze elkaar al niet eerder ergens ontmoet, samen een vakantieliefde beleefd bijvoorbeeld?

De tekst van Japin kent een lange geschiedenis: begonnen als tekst die nog werd voorgelezen aan Annie M.G. Schmidt volgde in 2013 een roman, en nu is er een volwaardig toneelstuk.

Het decor verbeeldt een zonnig woonvertrek met uitzicht op zee.

De Tilly van Liz Snoijink draagt de voorstelling: het gif van haar jaloezie jegens de jongere Iris (Susan Visser) beheerst ze prachtig en ze speelt haar bestaan in het aangezicht van de dood met waardigheid. Porgy Franssen (Marius) acteert met een mooie mengeling van oprechtheid en schmieren. Mannen zijn nu eenmaal overspelig, lijkt de boodschap.

Grimmige wraak

Ingewikkelder is de rol van Iris. Nu eens speelt Susan Visser het doortrapte spelletje mee, dan weer verzet ze zich uit alle macht. Uiteindelijk is zij de trieste verliezer van dit raderwerk, waarin Snoijink uiteindelijk haar laatste troef uitspeelt en grimmig wraak neemt.

Regisseur Gijs de Lange loodst zijn personages goed langs de subtiele grens tussen komedie en drama.

Het is ten slotte de dood die de intrige beheerst.