Column

Levensechte pubers in ‘Brugklas’

Zap

Onze tv-recensent keek met een ex-brugklasser naar de serie Brugklas, winnaar van de Gouden Stuiver voor beste jeugdprogramma. ‘Zij is echt véél te oud!’

In Brugklas worden veel foto’s met telefoons gemaakt (AVRO-TROS).

Misschien komt het omdat we hier thuis in between brugklassen zijn. Ik voelde me een beetje beschaamd toen afgelopen donderdag Brugklas werd gekozen tot winnaar van De Gouden Stuiver voor het beste jeugdprogramma. Ik was nooit langer dan een halve scène blijven plakken aan de dagelijkse lotgevallen van leerlingen op het fictieve Koning Willem-Alexander College.

Er viel dus wat in te halen. Gelukkig is er naast de dagelijkse tien minuten (AVRO-TROS) ook een wekelijkse roundup. Die overigens geen genade vond in de ogen van een over mijn schouder meekijkende (maar niet weglopende) ex-brugklasser:

„Zij is echt véél te oud. Dit zijn geen brugklassers. Dat zijn volgroeide mensen!”

„Zij heeft zelfs een piercing. Nou ja zeg!”

„Een tweedeklasser die praat met een brugklasser. Dat bestaat écht niet!”

„Dit is het gewoon niet waard om uitgezonden te worden!”

Toen durfde ik natuurlijk niet meer te zeggen dat ik me eigenlijk best had geamuseerd. Mijn brommende ex-brugklasser adviseerde: „Je kunt vanavond beter naar Holland’s Next Top Model kijken. Dat gaat over modellen die zo kijken [trok vreemd gezicht] en die heel dom zijn.” Het overwegen waard, maar toch eerst nog even over Brugklas.

Inderdaad valt er wat af te dingen op de leeftijd van de acteurs, een deel van het acteerwerk en de manier waarop wijze lessen (niet telefoneren op de fiets) in de scripted reality worden geschreven. Scènes in en rond het schoolgebouw worden afgewisseld met fragmenten waarin de personages in de camera vertellen wat ze denken en vinden.

Maar levensechte pubers zijn het. De toon waarop ze ‘oké’ zeggen tegen een leraar als ze een gesprek willen besluiten maar absoluut niet van plan zijn om gehoor te geven aan wat er van ze wordt gevraagd. Hoe volkomen harteloos ze over een eigen kleinigheid kunnen beginnen als iemand anders net iets veel ernstigers overkomt. (En hoe een derde dáár dan weer een bitchy opmerking over kan maken). Hoe er aan één stuk door foto’s met telefoons worden gemaakt.

Maandagavond draaide de aflevering om pesten – en of je daar iets aan durft te doen. Aan de vooravond van het schoolreisje zit Roman de wat bleue Pien dusdanig te jennen dat zij eigenlijk helemaal niet meer mee wil. Tijd voor actie, vindt Selma die tegen haar vriendje Ramzi zegt dat hij met Roman moet gaan praten. Ramzi probeert zich er op typisch jongensachtige manier onderuit te draaien.

Zijn eerste commentaar: „Dat is shit voor Pien.” En: „Met Roman kan je gewoon niet praten. Hij is een gevalletje apart.” Maar ja, als zijn vriendin suggereert dat hij bang is voor Roman, kan hij niet meer weigeren. Het gesprek helpt vervolgens geen zier, wat dat betreft bakt Brugklas geen zoete broodjes.

Overigens gaat het veel meer over meisjes dan over jongens: met vijf zijn ze ook flink in de meerderheid bij de hoofdpersonen. Er zullen ook wel meer meisjes kijken: de minder sociaal geïnteresseerden konden dinsdag vóór Brugklas in De Adriaans zien hoe het maken van een rookbom net niet uit de hand liep. Ook belangrijk voor de jeugd.

Met de schoolreis van Pien komt het goed. Plaaggeest Roman wordt geschorst. Al geven de scenarioschrijvers daar een scherpe twist aan. „Ik ben echt heel blij dat Roman niet meegaat op schoolreis”, zegt Pien in de camera. „Maar ik had het ook niet heel erg gevonden als ik zelf niet mee had gekund. Ik… Ik… Laat maar.” Mensen die iets niet willen zeggen, dat is altijd goed.