Recensie

Intense muziektherapie van Chelsea Wolfe

Dat de Californische zangeres Chelsea Wolfe als tweede naam Joy heeft, is ironisch. Ze maakt muziek om haar angststoornissen eronder te houden en doet dat het liefst door ons de rillingen te geven met haar intense, spookachtige gothrock.

Haar vijfde album Hiss Spun is even zwaar als mooi: pulserend als Nine Inch Nails en overweldigend als het beste werk van Marilyn Manson. Wolfe wordt geholpen door het vervormde, gruizige gitaarwerk van Troy van Leeuwen, die overdag bij Queens of the Stone Age speelt. De aardse gitarist is een perfect contragewicht voor de schmierende Wolfe, die soms ook ongenadig harde riffs om haar oren krijgt. Zoals in ‘The Culling’ en ‘Twin Fawn’, en zeker in het bijtende ‘Vex’ met gastzanger Aaron Turner, van onder meer ISIS (de band, niet het kalifaat).

Met de implosie van de pijnlijk mooie eindsong ‘Scrape’ is Wolfe terug bij af na bijna 50 minuten muzikale therapie, maar ook met van de beste heavy platen van het jaar als resultaat.